๕๐๒. ลูกเสือสำรอง..เดินทางไกล..ใส่ใจสิ่งแวดล้อม

ตื่นเต้นกันทั้งครูและนักเรียน นักเรียนท่องกฎลูกเสือและคำปฏิญาณ จากนั้นก็ลอดซุ้มเสือ โดยคลานเข้าไปในปากเสือ..พอโผล่หัวออกมา พี่ก็ทาแป้งให้หน้าขาวๆ แล้วก็ออกเดินทางกันเป็นหมู่ เข้าสู่ฐานในป่าทั้ง ๔ ฐาน..

บันทึกไว้เป็นที่ระลึกได้เลยว่า..เป็นครั้งแรกที่โรงเรียนจัดกิจกรรมให้ลูกเสือสำรองเดินทางไกล..ทำได้เกือบเต็มรูปแบบ..พอกิจกรรมทำสำเร็จและผ่านไปด้วยดี..ก็ทำให้ผม มุ่งมั่นตั้งใจที่จะพัฒนาผู้เรียนต่อไป..

ปีก่อนๆ..ทำได้เพียง..ให้ลูกเสือทำจิตอาสา พัฒนาสิ่งแวดล้อมในชุมชน ปีนี้ทำได้ครบวงจร ตั้งแต่ ป.๑ – ป.๔ มีพี่ ป.๖ เป็นพี่เลี้ยง..ป.๖ เพิ่งกลับมาจากค่าย ไฟแรงและมีความรู้เต็มเปี่ยม..จึงเสริมบรรยากาศ ให้การเดินทางไกลครั้งนี้มีรสชาติ..

ปีนี้..ได้ครูหนึ่ง ครูประจำชั้น ป.๑ และครูฝน..ครุประจำชั้น ป.๖ เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ออกแบบกิจกรรม เพราะครูทั้งสองจบลูกเสือชั้นสูง ระดับวิทยากร..และเป็นมืออาชีพในด้านนี้..พอผมมอบหมาย..งานจึงราบรื่นและเรียบร้อย...

ผมแค่เสนอว่า..การเดินทางไกล ระยะทาง ๒ กิโลเมตรครั้งนี้..อย่าได้ไปทำลายต้นไม้ข้างทาง อย่าทิ้งขว้างขวดน้ำไว้ในป่า อย่ารังแกนกแมลงที่ทำรัง และเมื่อเข้าไปพักในสำนักสงฆ์..จงช่วยกันเก็บกวาด..

เริ่มกิจกรรม..ก็ตื่นเต้นกันทั้งครูและนักเรียน นักเรียนท่องกฎลูกเสือและคำปฏิญาณ จากนั้นก็ลอดซุ้มเสือ โดยคลานเข้าไปในปากเสือ..พอโผล่หัวออกมา พี่ก็ทาแป้งให้หน้าขาวๆ แล้วก็ออกเดินทางกันเป็นหมู่ เข้าสู่ฐานในป่าทั้ง ๔ ฐาน..

ผมจำไม่ได้ว่าฐานอะไรบ้าง..และติดตามไปไม่ครบทุกฐาน เพราะเป็นห่วงโรงเรียน จึงสังเกตการณ์ในฐานที่อยู่ใกล้โรงเรียนที่สุด สิ่งที่พบเห็นก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจไปกับนักเรียนที่ได้ครูเอาใจใส่ ให้ความรู้และความบันเทิง ดูแลการเดินทางของนักเรียนเป็นอย่างดี หอบหิ้วน้ำ ยาและขนมปัง เดินไปกับนักเรียน ท่ามกลางแดดที่ร้อนระอุ..

นอกจากประทับใจในความรับผิดชอบและความสามารถของครูแล้ว ผมยังมีความรู้สึกที่ดีที่ประทับใจใน ป.๖ รุ่นนี้ ที่ช่วยงานโรงเรียนมากเหลือเกิน ..ช่วยงานได้ตามที่ครูมอบหมาย กล้าแสดงออก..หนักเอาเบาสู้และนันทนาการด้วยเพลงและเกมส์เก่งมาก..

ตอนบ่าย..หลังจากที่ลูกเสือกลับจากเดินทางไกลและนำขวดน้ำเปล่ามาคืนครู ผมถามว่าได้ทำอะไรที่สำนักสงฆ์บ้าง..นักเรียนบอกว่าเก็บกวาดจนสะอาด ขากลับเจอรังต่อรังใหญ่..ทุกคนไม่ได้ทำอะไร..นอกจากวิ่งหนี..

ฐาน..ที่ประทับใจที่สุด..คือฐาน ชิม ดมและคลำ..เพราะตอนที่ถูกปิดตาและเดินเกาะไหล่กันไปเรื่อยๆ..สนุกมากๆ..ผมเห็นนักเรียนเล่าให้ฟังอย่างมีความสุขเช่นนี้ คิดว่าเขาคงมีความทรงจำที่ดี มีภาพแห่งความประทับใจ ได้ความรู้และประสบการณ์สมวัย ปีหน้า..ยังไงก็ต้องจัดอย่างแน่นอน

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐








บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

สุดยอดด...!

ขอเป็นกำลังใจให้คนทำงานจ้าา