There was a lion that woke up in one evening feeling hungry. He went to look for food in the jungle.He was so hungry that he wanted to catch anything he found. Suddenly, he saw a hare running about.The lion ran after the hare. Soon he caught that little hare. As he was going to eat the hare, he saw a deer.He was greedy. He thought he should eat the big deer instead of the hare. So he left the hare and turned to chase the deer.The deer ran as fast as he could for fear of the lion. The deer ran very fast that the lion could not catch him. Finally he stopped running because he was too tired.He said to himself, I had better go back to eat the hare. He hurried back to the hare. But when he was at the place, the hare had gone.The lion was so sorry. He was greedy and now he had nothing to eat even a little hare.
Moral of the story: Be satisfied with what you have.
เย็นวันหนึ่ง มีสิงโตตัวหนึ่งตื่นจากการหลับใหลด้วยความหิวโหย มันเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาอาหารและเพราะมันหิวมากมันจึงพร้อมที่จะจับทุกอย่างกินเป็นอาหาร ทันใดนั้น สิงโตตัวนั้นก็เห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งกำลังวิ่งอยู่บริเวณนั้นสิงโตวิ่งไปด้านหลังกระต่ายป่าและมันก็จับกระต่ายน้อยตัวนั้นได้ในเวลาต่อมาไม่นาน ในขณะที่มันกำลังจะกินกระต่ายป่า มันก็เหลือบไปเห็นกวางตัวหนึ่งเพราะความตะกละของมัน สิงโตจึงคิดว่ามันควรกินกวางตัวใหญ่มากกว่าที่จะกินกระต่ายป่าตัวนี้ เมื่อคิดเช่นนั้น เจ้าสิงโตจึงทิ้งกระต่ายป่าที่จับได้และหันกลับไปจับกวางแต่กวางวิ่งหนีเร็วเท่าที่มันจะวิ่งได้และสิงโตก็ไม่สามารถวิ่งไล่จับมันทัน ในที่สุด สิงโตก็ต้องหยุดวิ่งเพราะความเหนื่อยล้ามันพูดกับตัวเองว่า ข้ากลับไปกินกระต่ายป่าดีกว่า มันรีบกลับไปยังกระต่ายป่า แต่เมื่อไปถึงกระต่ายป่าตัวนั้นก็ได้หายไปแล้วสิงโตรู้สึกเสียใจมาก เพราะความตะกละของตัวมันเองแท้ ๆ ถึงตอนนี้มันไม่เหลืออะไรให้กินเป็นอาหารอีกแม้กระทั่งกระต่ายป่าตัวน้อยก็ตาม
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า จงพอใจในสิ่งที่มีอยู่
