วันนี้มีรุ่นน้องที่เอกเรา มาทดลองสอนที่โรงเรียน เจอกันตอนเช้าน้องบอกตื่นเต้น ซ้ำได้สอนชั่วโมงแรกด้วย พี่มันก็ได้แต่คิดในใจ ตอนพี่ก็อย่างนี้แหละน้อง แต่ก็ให้กำลังใจน้องไป ชิลๆน้อง อาทิตย์ เดียวเอง เดี่ยวปี 5 ก็รู้สึก 55555
ได้เห็นน้องปี 4 อย่างนี้ ก็อดรู้สึกถึงเราในตอนนั้นขึ้นมา เครียดนะ คิดมากด้วย ว่าเราจะไปสอนอย่างไร ไปโรงเรียนวันแรกต้องพูดหน้าเสาธงอย่างไร ไปยืนหน้าห้องต้องเริ่มพูดอย่างไรกับเด็กๆ คิดมากไปหมด แต่มาดูตอนนี้สิ ตอนที่อยู่เทอม 2 ของปี 5 ที่คิดมาตลอดว่าตัวเองทำไม่ได้หลอก สอนใครไม่รู้เรื่องหลอก ขนาดพูดกับเพื่อนเพื่อนยังงง มาวันนี้เราขึ้นเทอม 2 มาโรงเรียนใหม่ และสามารถพูดและทำสิ่งที่เราเคยกลัวได้เป็นอย่างดี ไม่ได้มาคิดว่าต้องพูดว่าไง แต่สามารถพูดได้อัตโนมัติโดยที่ไม่ต้องคิดสคริปไว้ก่อน ดีใจนะ รู้สึกภูมิใจกับตัวเองมาระดับหนึ่ง ถึงจะเป็นเรื่องที่คนอื่นก็ไม่รู้กับเรา ไม่ได้มากล่าวชื่นชมเยินยอ แต่ก็กลับเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า “ครูตั๊ก”
เคยไหม ที่บางครั้งเรามักจะใช้คำถามกับคนอื่นตลอดว่า “ ทำไม.... ” ทำไมเราต้องทำทำไมไม่เป็นเหมือนคนอื่น ทำไมเราไม่มีอย่างเขา ทำต้องเป็นเรา และอะไร ๆ ก็ “ ทำไม ” ตอนนี้ ยิ่งโต ยิ่งรู้สึกว่าเราไม่ต้องคอยใช้คำถามว่า ทำไม กับคนอื่นแล้ว แต่กลับเรียนรู้กับการหาคำตอบด้วยตัวเองได้ดีขึ้น ดีขึ้น จนรู้สึกว่าตอนนี้การให้คำตอบกับตัวเอง ก็คือการเรียนรู้ด้วยตัวเราเอง เลิกที่จะหวังคอยแต่พึ่งพาคนอื่น แล้วหันมาเรียนรู้ด้วยตนเอง อะไรที่เคยเป็นคำถามก็จะกลายเป็นคำตอบในที่สุด
ในการทำงานในหลาย ๆ หน้าที่ ในโรงเรียนนี้ ต้องขอขอบคุณกับประสบการณ์ โดยเฉพาะการสอนพิเศษวันนี้ ที่ทำให้รู้ว่า เวลาเราสอนคณิตศาสตร์ เรารู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมาก แค่ไหน พรุ่งนี้พบกันใหม่กับภาษาอังกฤษ จ๊า บาย
เยี่ยมชมการสอน กิจกรรมลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้ ชั้น ป.1
