สวัสดีวันพฤหัสบดีที่ 2 เดือนกุมภาพันธ์ 2560
สวัสดีวันพฤหัสวันนี้ได้รับหน้าที่เสริมในการช่วยดูแลนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ห้าในแต่
ละห้องเนื่องจากว่าครูปอห้าไม่ครบถ้าคาบเรียนไหนว่างเราต้องช่วยดูแลนักเรียนห้องที่ขาดครูผู้สอนเดินกันให้วุ่นเลยละคราวนี้ วันนี้เห็นว่าคาบสุดท้ายเป็นคาบว่างก็เลยคิดว่าจะไปสอนรายวิชาที่ตนเองรับผิดชอบอยู่ให้กับห้องปอห้าทับสามเพราะว่าเป็นคาบที่ไม่มีครูเข้าสอนพอดี และในรายวิชาของเราเด็กนักเรียนขาดเรียนไปสองคาบคิดว่าจะไปสอนให้เนื้อหาจะได้ครบ แต่พอเข้าห้องไปจะสอนนักเรียนตามที่ตกลงกันไว้ ผลปรากฏว่านักเรียนนี้ไม่พร้อมจะเรียนแล้วแต่ละคนนี้ชักสีหน้าใช้เราละพร้อมกับมีเสียงตามมาว่าจะไม่เรียน คาบนี้จะไม่เรียน ขี้เกียจแล้วเห็นหน้านักเรียนแล้วความตั้งใจที่จะมาสอนนั้นหายไปหมดเลย ซึ่งในคาบนี้เรามีสิทธ์ที่จะไม่สอนเด็กก็ได้เพราะไม่ใช่คาบสอนของเรา ไปช่วยดูแลนักเรียนห้องอื่นก็ได้แต่เห็นว่าคาบนี้เด็กว่างอยากสอนให้เด็กจะได้เนื้อหาครบ แต่เมื่อนักเรียนไม่อยากรับสิ่งที่อยากจะให้ก็ไม่เป็นไรเราก็เลยพูดกับเด็กไปว่าไม่เป็นไรถ้าไม่อยากเรียนก็ไม่เป็นไร ครูก็จะไม่สอนในเมื่อเด็กนักเรียนไม่พร้อมที่รับสิ่งที่ครูกำลังจะสอน สอนไปก็ไรประโยชน์พร้อมกับเดินออกจากห้องไปทิ้งเพียงความเงียบไว้ที่ห้องห้าทับสาม ในตอนนั้นความตั้งใจนี้หายไปหมดละ เราต้องทำความเข้าใจและย่อมรับเด็กนักเรียนแต่ละห้องไม่เหมือนกันห้องไหนที่พร้อมที่จะเรียนรู้ อยากเรียนรู้เราเข้าไปสอนเราก็จะรู้สึกมีความสุข แต่ห้องไหนที่ไม่พร้อมที่จะเรียนรู้ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เรามักจะได้รับความรู้สึกที่ไม่โอเคกลับมา ไม่มีสิ่งไหนจะเป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไป มีดีก็ต้องมีไม่ดีบ้างเป็นเรื่องธรรมดา ให้ได้เรียนรู้กันไป……
