โรงเรียนทุกขนาด หากครูและนักเรียนร่วมด้วยช่วยกันพัฒนาสภาพแวดล้อม เพื่อขับเคลื่อนไปสู่กระบวนการเรียนรู้ตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ก็ไม่ใช่เรื่องยากแต่ประการใด..โรงเรียนเล็กๆ อาจค่อยเป็นค่อยไป อดทน และรอคอย ก้าวช้าๆ แต่มั่นคง แต่ต้องทำทุกวัน ทำอย่างต่อเนื่อง...
อย่างไรก็ตาม การทำงานเป็นทีมเป็นสิ่งสำคัญ ขณะเดียวกัน.ก็.ต้องคิดก่อนทำ คิดเพื่อให้ได้วิธีการปฏิบัติที่ดี ที่เหมาะสมกับบริบทและความต้องการจำเป็น..
ผมคิดว่าโรงเรียนเล็กๆ หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นได้อย่างสร้างสรรค์ โดยที่ไม่ต้องลงทุนมาก หรือลงทุนครั้งเดียว..ใช้ได้นาน คุ้มค่ากับประโยชน์ใช้สอย ดังนั้น..การทำอะไร ต้องมองรอบด้าน เพื่อให้ผลที่เกิดขึ้น เข้าไปอยู่ในหัวใจ ครู นักเรียน ผู้ปกครอง และชุมชน
ทำแล้วมองดูดี สวยงาม เรียนรู้แล้วมีความสุข ไม่ใช่มาเสียความรู้สึกภายหลัง ..ผมคิดอยู่เช่นนี้..เวลาได้ลงมือปฏิบัติงาน โดยมีนักเรียนเป็นผู้ช่วย..
บางครั้ง..นักเรียนก็ออกหน้า ผมตั้งโจทย์ แล้วนั่งสังเกตกระบวนการทำงานของนักเรียน รู้ได้ทันทีว่า นักเรียนมีทักษะพื้นฐาน มาจากครอบครัวบ้างแล้ว..และนำมาใช้แก้ปัญหาและสร้างสรรค์งานในโรงเรียน..
อย่างเช่นวันนี้ ลูกเสือ ป.๖ ช่วยกันทำร้านแตงกวา ที่มี่นคงแข็งแรง เมื่อเสร็จแล้ว ยังได้นำเชือกมาพันรอบเสา ถักทอเชื่อมโยงกัน เพื่อให้แตงกวาพันเลื้อยได้ง่ายขึ้น
ขณะที่ทำงานที่แปลงเกษตร ก็มอบผ้าปูโต๊ะโรงอาหาร ให้ครูเวรประจำวันกับนักเรียนหญิง นำไปตัดคลุมโต๊ะทุกตัว..ให้แล้วเสร็จก่อนนักเรียนทานข้าวกลางวัน ..ผลออกมา..โรงอาหารดูสะอาดตา เรียบง่ายแต่สวยงามนัก..
คิดแล้วได้ทำ..และทำแล้วงานออกมาดี ผู้บริหารขนาดเล็กอย่างผม ก็รู้สึกชื่นใจและมีกำลังใจทุกครั้ง มีพลังที่จะก้าวต่อ..คิดแบบนี้ เพราะรู้ว่าถ้าไม่ได้ทำอะไรให้โรงเรียนกระเพื่อมบ้าง..กายจะรู้สึกเย็นชาและใจจะวังเวงอย่างบอกไม่ถูก..
ก่อนจะผ่านไปอีก ๑ วัน..ขอปรับปรุงโรงเรือนเกษตร..ให้เป็นห้องปฏิบัติการ ทุกสิ่งจัดวางไว้บ้างแล้ว คงเหลือแต่ชั้นวางน้ำหมักชีวภาพและของเบ็ดเตล็ด..ยกมาตั้งให้ลงตัวให้เป็นสัดส่วนที่เหมาะสม...
งานรายวันก็จบลงอย่างเรียบร้อย โดยไม่ใช้งบประมาณ แต่ดัดแปลงสิ่งของที่มีอยู่..ให้มาอยู่ถูกที่ถูกเวลา..บอกตัวเองว่า..พอแล้ว..กลับบ้านเถอะ
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๘ มกราคม ๒๕๖๐
มาทักทายคนเก่งแห่งบ้านหนองผือจ้ะ
เป็นกำลังใจและคิดถึงทุก ๆ คนเสมอนะ