๔๗๖. "จะอยู่นานเท่าไรไม่สำคัญ..สำคัญที่อยู่อย่างไร"

ไก่พันธุ์ไข่ ฟาร์มเล็กๆแต่มั่นคงยั่งยืน เป็นอีกหนึ่งกิจกรรม ที่ต้องทำต่อไป ไข่ไก่ป้อนสู่โรงอาหาร เด็กต้องฝึกงานและเบิกบานกับการเลี้ยงสัตว์..ฝึกใจให้มีเมตตา..

ผมอ่านข้อเขียนของท่านอาจารย์หมอสุรเกียรติ อาชานานุภาพ ท่านให้นิยามจากถ้อยคำภาษาอังกฤษ ไว้อย่างน่าสนใจ ”..It matters not how long We live but how..”

“..จะอยู่นานเท่าไรไม่สำคัญ..สำคัญที่อยู่อย่างไร..”

ทำให้ผมไม่อาจนึกย้อนไปเมื่อ ๑๐ ปีที่อยู่โรงเรียนขนาดเล็ก.. แต่มองไปข้างหน้าอีก ๗ ปีที่มีความสำคัญ..จะอยู่อย่างไร..

คำตอบของอาจารย์หมอ “อยู่อย่างไร” คือ อยู่อย่างมีความหมาย..อยู่อย่างมีคุณค่าต่อตนเอง..และคนอื่น..

๗ ปี..ไม่นานแต่มีความสำคัญที่ผมมีความตั้งใจที่จะทำให้ชีวิตมีความหมาย มีคุณค่าทุกวันด้วยการ เรียงร้อยงานที่ริเริ่ม แต่ยังไม่แล้วเสร็จ และที่ทำต่อเนื่องแล้ว..แต่ยังไม่สำเร็จ..

ไม่มีอะไรง่ายเลย ต่อเมื่อลงมือทำก็ไม่ใช่เรื่องยาก..ได้ทำและเรียนรู้งานอย่างมีความสุข แม้กระทั่งงานปลูกผักปลอดสารพิษ ทักษะชีวิตของครูและนักเรียนที่ไม่เคยเบื่อหน่าย ความไม่รู้และอุปสรรคมากมาย ฟันฝ่ามาจนถึงทุกวันนี้ เพราะมีเพื่อนชี้แนะ มีครูภูมิปัญญานำทาง

ไก่พันธุ์ไข่ ฟาร์มเล็กๆแต่มั่นคงยั่งยืน เป็นอีกหนึ่งกิจกรรม ที่ต้องทำต่อไป ไข่ไก่ป้อนสู่โรงอาหาร เด็กต้องฝึกงานและเบิกบานกับการเลี้ยงสัตว์..ฝึกใจให้มีเมตตา..

โครงการกล้วยเสริมพลัง ยังอยู่ในความคิด พอได้เริ่มลงมือ ฝนก็ตกลงมาเหมือนจะรู้ใจ ว่าต่อไปกล้วยทุกเครือเมื่อสุกแล้ว จะถูกแขวนไว้หน้าอาคาร เด็กจากบ้านถึงโรงเรียน ก็ได้กินเป็นอาหารเช้า..เสริมพลังทั้งกายและใจ

ที่สำคัญที่สุด คือห้องสมุด..จุดประกายฝัน วันข้างหน้าต้องสมบูรณ์แบบกว่านี้ ทุกเวลานาทีจะมีเวลาให้เสมอ ทั้งด้านในด้านนอก บอกคุณค่าและสมประโยชน์

อยู่นานเท่าไร..ดูได้ที่ต้นตาล ต้นไม้หายากของชุมชน ปลูกมาได้หลายปีแล้ว จะดูแลกันไปและให้ความสำคัญ ให้ตาลยืนต้น เติบโตและแข็งแรง..มีความหมายต่อผืนแผ่นดิน

ดังนั้น..การอยู่อย่างมีความหมายของอาจารย์หมอ คือการมีชีวิตที่สมดุล พอเพียง สุข สงบเย็น ไม่เบียดเบียน (ทำร้าย)ตัวเองและผู้อื่น หากแต่เกื้อกูล เอื้อประโยชน์ต่อตัวเองและผู้อื่น..นั่นเอง

ขอขอบพระคุณท่านอาจารย์หมอ ที่ช่วยเสริมเติมเต็ม..ให้ชีวิตผมที่เหลืออยู่ ๗ ปีก่อนเกษียณมีความหมาย เป็นช่วงชีวิตที่จะพัฒนาขีดความสามารถ อย่างมีสติแก่กล้า นำพาองค์กรสู่เป้าหมาย มีปัญญาสมบูรณ์ เกื้อกูลครู นักเรียนและผู้ปกครอง เพื่อให้ตนเองมีคุณค่า ในท่ามกลางความสงบเย็น และเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม...

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๐ มกราคม ๒๕๖๐









บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)