มิตรภาพในสนามวอลเล่ย์ ...(9 พฤศจิกายน 2559)

กับการปรับตัวครั้งใหม่ ที่ทุกอย่างเหมือนเริ่มนับหนึ่งใหม่ในเทอมสอง เช่นกันในเรื่องของเพื่อนร่วมชะตากรรมการฝึกสอนในโรงเรียนนี้ ทั้งเพื่อนครูเป็นเลิศ และเพื่อนต่างๆสถาบันที่ต้องมาทำความรู้จักกัน ยอมรับเลยว่าหนักมากๆ ในตอนแรก แน่นอนกับคำว่าครั้งแรก ทุกอย่างย่อมมีความยาก ทุกอย่างคือการปรับและเปลี่ยน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเชื่อเสมอว่าทุกอย่างคือการเรียนรู้ แน่นอนว่าเพื่อนร่วมทีมในการฝึกสอนในเทอมนี้ เราต้องมีกิจกรรมที่ต้องทำร่วมกันอีกมาก นับจากนี้ไป ทั้งกิจกรรมในโรงเรียน งานพิเศษต่างๆ และที่สำคัญโครงการที่พวกเราต้องคิดและทำร่วมกัน

ความรู้สึกของวันนี้เป็นโมเมนต์ของการได้พูดคุยและทำงานร่วมกันกับเพื่อนจากสถาบันเดียวกัน แน่นอนว่าพวกเราห้าคน ค่อนข้างจะรู้จักกันดี เพราะเราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาสี่ปีเต็ม นิสัย ใจคอ การทำงาน ความคิด ความอ่านของเพื่อนเราพอรู้ เราพอเดาความคิดของกันได้ในหลายๆเรื่อง


ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าจะได้มาฝึกสอนกับเพื่อนกลุ่มนี้ คือ “ดีใจมาก” บอกเลยว่าดีใจจริงๆ ไม่รู้สิ เราไม่ได้สนิทกันนะ ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเท่าไร แต่เรารู้ว่า ชีวิตการฝึกสอนทั้งเทอมตลอดสี่เดือนกว่าเกือบห้าเดือนของเรา ในเทอมนี้เราจะไม่โดดเดี่ยวแน่ๆ

และเหตุการณ์ในวันนี้ก็ทำให้ความรู้สึกในวันนั้นเกิดขึ้นจริงๆ คือวันนี้ตอนพักเที่ยง เพื่อนแชทมาหาบอกว่าจะไปกาดหลวง ขอครูพี่เลี้ยงแล้ว ไปส่งจะสะดวกมั้ย เราก็ดูตารางสอนบ่ายเราก็ว่าง ก็เลยไปส่ง คืออึ้งมาก เพราะเพื่อนบอกว่าจะไปซื้อผ้า มาคลุมโต๊ะทำงานในห้องเรียน ความรู้สึกคือ ป๊าดดดดดมากกก เข้าใจนะว่าเรื่องผ้าคลุมโต๊ะก็ไม่ได้อะไร ไม่รู้สิ แต่เราชอบ ชอบในความคิดของเพื่อน เพื่อนบอกว่าเอามาคลุมไว้ มันก็จะได้ดูดี ห้องก็จะดูสวยงาม ซึ่งในขณะที่เรา คิดไม่ถึง และยอมรับเลยว่าไม่คิดจะทำอะไรแบบนี้ ...พอมาถึงโรงเรียนก็ได้เวลาเข้าคาบว่างที่เราต้องได้ไปเรียนรู้งานในห้องสมุดพอดี ก็เข้าไปกันกับเพื่อน ก็รับงานของครูที่รับผิดชอบมาทำ นั่งทำกัน เพื่อนก็ช่วย คุยกันไป ทำไป ไม่รู้สิ แต่มันรู้สึกดีนะ ชอบหลายๆประโยคที่เราคุยกัน มันมีแต่ความคิดในมุมบวก ให้กำลังใจกัน ...ชอบบบบ เพราะมันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่เวลามองตาใครแล้วเราจะรู้ว่าเขาก็คิดเหมือนกันกับเรา “มันดีมากจริงๆนะ”



ตกเย็นวันนี้พวกเรา ก็มีมีทติ้งกัน นั่นคือการเล่นวอลเล่ย์บอล เพราะเป็นหนึ่งในกีฬาที่ทางโรงเรียนจะจัดแข่งขันในเร็ววันนี้ด้วย หลังจากเสร็จภารกิจในห้อง พวกเราก็มารวมตัวกันกลางสนาม เล่นไป คุยไป ก็สนุก มีหลายคน ไม่รู้จักชื่อใครก็มารู้จักกันในสนามวันนี้นี่แหละ และก็มีเรื่องเล่าอีกจนได้ คือโดนัทลงมาช้ากว่าเรานิดหน่อย ก็คิดในใจอยู่ว่าชีจะกลับเลยมั้ย เพราะคงจะไม่เล่น และใกล้ค่ำถึงเล่นก็มองไม่ค่อยถนัดเพราะสายตาสั้น แต่โดนัทก็เดินมาคุยกับเรา ก็นั่งคุยกันได้สักพัก เพื่อนบางคนก็เล่นอยู่ในสนาม เห็นคนเยอะเราก็เลยมานั่ง สักพักนักเรียนเริ่มทยอยกลับ สนามว่าง เพื่อนก็เรียกให้มาเล่นด้วยกัน ก็เลยลงไป ที่อึ้งไปอีกคือ โดนัทก็ลงไปด้วย ในใจคือ ป๊าดดดด ชีจะเล่นได้มั้ย เพราะไม่เคยเห็นเล่นเลย แต่ก็ลงสนามไปเล่นด้วยกัน ด้วยความที่ค่อนข้างสนิทกันอยู่ ก็พอรู้นะ ว่าโดนัทเล่นไม่เป็นหรอก ตั้งแต่รู้จักกันมายังไม่เคยเห็นเล่นเลย พอรู้นะ ว่าที่โดนัทลงมาเล่น ไม่ได้เพราะว่าอยากเล่นหรอก แต่โดนัทแค่ลงมาเพราะว่า เพื่อนเล่นด้วย ก็ดูเหมือนไม่มีอะไร เล่นๆ รับๆ กันไป แต่เราแค่ประทับใจในความพยายามของเพื่อนที่ต้องมาทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบและไม่ถนัด ... เย็นวันนี้ก็จบลงด้วยมิตรภาพในสนามวอลเล่ย์ แยกย้ายกันกลับหอค่ะ.....



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวชนากานต์ เมฆยะ...(ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ชอบมากค่ะ ^___^

Fah Ladda

ขอบคุณเธอเหมือนกัน สำหรับความคิดบวกๆ ดีๆ ที่บางทีเราคิดไม่ถึง
ชอบที่เธอเป็นแบบนี้ ชอบทุกคำพูด ทุกความคิดของเธอ ชอบทุกความพยายาม ชอบในหลายๆความตั้งใจของเธอที่ทำให้หลายสิ่งเกิดเรื่องราวขึ้นตามมา สุดท้ายนี้ขอบคุณพลังบวกจากเธอที่มอบให้ในทุกครั้งที่เจอกัน (ในโรงเรียน) ถึงแม้มันจะแค่สั้น แปปๆ แต่มันดีต่อใจมากเลยนะรู้ไหม

"ดีใจที่ได้ฝึกสอนด้วยกัน"