“ไม่มีผู้บริหารแย่ในโรงเรียนเยี่ยม ไม่มีผู้บริหารเยี่ยมในโรงเรียนแย่..”เป็นคำพูดของเจ้านายในที่ประชุมผู้บริหารโรงเรียนในวันนี้..ท่านพูดบ่อย..การพูดครั้งนี้ ท่านมีสีหน้าเคร่งเครียด มองในสองแง่มุม คือ ให้กำลังใจผู้ฟังที่ต่อไปนี้ต้องทำงานการศึกษากันอย่างหนักและต้องการกระตุ้นจิตสำนึกไม่ให้ผู้บริหารปล่อยปละละเลย...งานในโรงเรียน
มองในมุมลึก..นโยบายที่ท่านพูด มาจาก ศธ.และสพฐ...ไม่มีโอกาสที่เขตพื้นที่ฯและโรงเรียนจะคิด..งาน..ได้ด้วยตนเอง..แต่นั่นล่ะ..เจ้านายทำถูกต้องแล้ว ที่ทำงานแบบยึดนโยบายข้างบนเป็นหลัก..ท่านจึงแจ้งทุกเรื่อง..จนถึงเวลา ๑๕.๓๐ น.
ผู้บริหารโรงเรียนในที่ประชุม รวมทั้งผมด้วย มองผ่านหน้าต่างห้องประชุม ข้างนอกฝนตกหนัก นานเกือบสองชั่วโมงแล้ว..ไม่มีคำถามใดๆ ทุกคนเข้าใจหรืออยากกลับบ้าน หรือหนักอึ้งไปหมดแล้วกับนโยบายที่ถาโถมเข้ามา จนตั้งตัวไม่ติด..
ผู้บริหารที่นั่งข้างหลังผม พูดเปรยๆออกมา..”งานเก่ายังทำไม่ทันเสร็จ งานใหม่มาอีกแล้ว...” คงเป็นความรู้สึกที่เหมือนกันทั่วประเทศ...ที่พูดอะไรมากไม่ได้ แต่ต้องรับรู้ ว่าต้องทำอะไรบ้าง
ทั้งการปรับกิจกรรม..เพิ่มเวลารู้ การเรียนรู้ภาษาอังกฤษอย่างเข้มข้น การท่องอาขยาน ท่องสูตรคูณและคิดเลขเร็ว การพัฒนาผลสัมฤทธิ์โอเน็ต และการยุบควบรวมโรงเรียน ตลอดจนเรื่องราวโรงเรียนประชารัฐและโรงเรียนแม่เหล็ก แต่ที่ไม่ได้ยินเลยแม้แต่คำเดียว คือ..โรงเรียนพอเพียง..
ผมออกจากห้องประชุมด้วยความตั้งใจและความหวัง เรื่องที่รับฟัง ผมจะทำให้เป็นองค์รวม บูรณาการให้สำเร็จ แต่ตอนนี้..ต้องนั่งจิบกาแฟอุ่นๆ มองสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย ใจก็คิดถึงไวนิล ที่ต้องไปรับในตลาด สั่งทำไว้เป็นสื่อการสอน ทั้งป้ายการเลี้ยงไก่ อาหารหลัก ๕ หมู่และ..เพลง..เพื่อพ่อ..ลูกจะทำแต่ความดี.. แบบนี้แสดงว่า..ผมยังเป็นผู้บริหารที่รักและเป็นห่วงงาน..ใช่ไหม..ผมอยากประเมินตนเองเหลือเกิน
ฝนยังไม่ซาเม็ด แต่ผมต้องไปรับแผ่นป้ายไวนิล ก่อนที่จะเย็นค่ำไปมากกว่านี้ เสร็จแล้วเดินทางไปวัดทิพย์สุคนธาราม ที่อยู่ใน อ.ห้วยกระเจา..เข้าพบเจ้าหน้าที่เพื่อแจ้งการเข้าชมในวันที่ ๒๒ พฤศจิกายน เวลา ๑๔.๓๐ น โดยคณะที่มาเป็นบุคลากรของโรงพยาบาลพญาไท ๒ จะเดินทางมาศึกษาดูงานที่โรงเรียนบ้านหนองผือ เกี่ยวกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง จะมาในช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่ายจะไปเที่ยวชมวัด
ผมออกจากวัดทิพย์.ฯ.ฝนตกหนักมาก ท้องฟ้ามืดครึ้ม มองแทบไม่เห็นถนน แต่จิตใจผมกลับไม่หมองหม่น ผมมีกำลังใจ แค่คิดว่า”..ถ้าโรงเรียนผมไม่ดีเยี่ยม..เขาจะมาศึกษาดูงานหรือ...”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๙
