ที่ไม่มีกรวยติดไปจ่อใต้ที่นั่งนักบินร่มบินให้อยู่ในลักษณะนั้นนานที่สุด แม้นักบินร่มบินจะเบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาหรือขึ้นลงอย่างไร ให้เหมือนถูกลมพัดหอบขึ้นหอบลงจริง ๆ ก็ตามจ่อหัวเครื่องให้อยู่ใต้ที่นั่งนักบินร่มบินได้ตลอดจนชำนาญสามารถทำได้เร็วและง่ายขึ้นในการซ้อมครั้งหลัง ๆ จนเมื่อเห็นว่าผู้ฝีกซ้อมมีความชำนาญเป็นที่ไว้ใจได้เต็มที่แล้วจึงเปิดการซ้อมเหมือนจริงโดยให้ติดกรวยหงายที่ตอนบนหน้าเครื่องบินให้พลกู้ภัยเข้าไปอยู่ข้างในแล้วให้นักบินบินไล่ตามเครื่องร่มบินเป้าหมาย ที่มีนักบินจริงบังคับ นำกรวยเข้าสวมครอบนักบินจริง พลกู้ภัยก็คอยประคับประคองให้กรวยเข้าที่และยึดติดกับโครงเครื่องร่มบินตามที่ได้ฝึกมา ทุกคนทุกฝ่ายก็ทำได้ดีเหมือนเดิมทุกครั้งไป
ต่อมาเครื่องบินที่เช่าซื้อมาถึงก็ได้รับการติดอุปกรณ์พิเศษคือแป๊บอลูมิเนียมท่อขนาด 1.5 นิ้ว ขด ตอนบนกว้างประมาณ 2 เมตร ล่าง 1 เมตรขนาดเดียวกับที่ใช้ในการฝึกที่ผ่านมาทุกครั้งขดอลูมิเนียมนี้ติดอยู่ที่หลังที่นั่งนักบินเล็กน้อยแล้วโค้งหักมุมเฉียงผ่านหัวนักบินไปข้างหน้า แล้วเฉียงขึ้นบนประมาน 85 องศา ส่วนที่เฉียงขึ้นนี้ทำเป็นรูปกรวยหงาย........( โปรดรออ่านต่อตอนหน้า )
