ในวิถีแห่งชีวิต
มีพบมีพราก
เราเรียนรู้ที่จะเติบโตมาเช่นนั้นเสมอ
ไม่ว่าจะพานพบด้วยดี หรือร้าย
หรือกระทั่งพลัดพรากโดยร้ายและดีก็เถอะ
เราและเราก็ล้วนอาทรต่อสิ่งเหล่านั้นเสมอ
และยังเฝ้ามอง หรือกระทั่งทบทวนสิ่งเหล่านั้นอยู่อย่างไม่รู้จบ
แน่นอน-เรามิอาจลืมอะไรได้อย่างสิ้นเชิงหรอก
แต่ที่เราหยัดยืนและดำเนินชีวิตอยู่ได้
ไม่ใช่การลืม หากแต่หมายถึงการเข้าใจและทำใจต่อเรื่องเหล่านั้น
ไม่ว่าดีหรือร้ายของการพบและพราก
เราและเรายังมีเหตุผลมากพอที่จะเฝ้ามองกันและกันอย่างเงียบๆ
เป็นการเฝ้ามองด้วยดวงตาแห่งรักและผูกพัน
...
เขียนเมื่อ 26 ตุลาคม 2559
มหาสารคาม
สวัสดีครับ พี่ใหญ่
นงนาท สนธิสุวรรณ
แท้จริงสิ่งที่ผมเขียน ก็ประหนึ่งยึดโยงถึงในหลวงรัชกาลที่ 9 ด้วยเหมือนกันครับ ท่านยังเฝ้ามองดูเราด้วยแววตาแห่งรักและอาทร
สิ่งที่ทำด้คือเพียรพยายามทำความดีและเดินตามรอยเท้าพ่อให้ได้ดีที่สุดครับ