*** …ปลื้มปิติในหัวใจ ที่ได้มาแสดงความไว้อาลัย แด่พ่อหลวงฯ…***

K.Pually
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
ภาพของพ่อหลวงยังเด่นชัดอยู่ในหัวใจ – จิตระลึกถึงคุณประโยชน์ที่ท่านได้ทุ่มเทให้กับพสกนิกรชาวไทยอย่างเอนกอนันต์ ฯ หาที่สุดมิได้

An everlasting light

***...ใช้เวลาทั้งวันเพื่อกิจกรรมสำคัญยิ่ง…***


ถ่ายจากพระบรมสาทิศลักษณ์ จากการวาดของนักศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร

บรรจงแต่งกายอย่างปราณีต เพื่อไปสักการะพระบรมฉายาลักษณ์ และแสดงความไว้อาลัยแด่พ่อหลวงฯ ด้วยจิตมุ่งมั่น ณ พระบรมมหาราชวังฯ หันไปมองผู้คนรอบกายล้วนมีเพื่อน-มีพวกพ้องฯ บางคนมากับครอบครัวอย่างพร้อมหน้า-พร้อมตาทั้งพ่อแม่ –ตา-ยายและลูกหลาน ดูช่างอบอุ่นดีแท้


แต่ตนเองเดินทางไปโดยลำพัง เรื่องนี้ ไม่ใช่อุปสรรคต่อการตัดสินใจทำในสิ่งที่ใจปรารถนา โดยเฉพาะเรื่องสำคัญๆ เพราะหากรอเพื่อนๆหรือญาติซึ่งต่างมีหน้าที-ภาระงานไม่เหมือนกัน อาจพลาดโอกาสที่จะได้ทำ เรียกว่าไปหาญาติ-พี่น้อง- เพื่อนเอาข้างหน้าละกัน


ระยะเวลากว่า 5 ชั่วโมง ทื่ยืนคอย-นั่งคอย ร่วมกับพี่-น้อง-ลูกหลานพ่อหลวงฯ จังหวะการเคลื่อนตัวขยับไปทีละนิดๆ ท่ามกลางแสงแดดยามสายที่ล้ำไปสู่ยามเที่ยง และก้าวเลยไปสู่ยามบ่ายคล้อย … แสงแดดบางช่วงจัดจ้านจนระคายผิว แต่อีกหลายช่วงแดดอ่อนแสงราวกับพระอาทิตย์อับแสง ลมเย็นอ่อนๆพัดโชยมาทักทายให้กำลังใจ เป็นระยะๆ

พวกเราต่างแบ่งปันความรู้สึกเอื้ออาทรและพูดคุยกันราวกับรู้จักคุ้นเคยกันมาก่อน เหมือนกับการรวมกลุ่มของญาติสนิท-มิตรสหาย... ตนเองจึงไม่รู้สึกโดดเดียวอีกต่อไป


จิตอาสา-พร้อมจิตบริการฯ

คณะของจิตอาสาฯ จำนวนมากมายต่างหมุนเวียนมาแจกน้ำ-แจกนมกล่อง แจกยาดม แจกลูกอม แจกพัด แจกผ้าเย็น และแจกอาหาร ฯลฯ สารพัดที่จะแจกจ่ายให้กัน บางรายเดินถือถุงมาเก็บขยะอยู่บ่อยครั้งฯ ทุกคนล้วนปฏิบัติต่อกันอย่างมีจิตไมตรี ช่างเป็นบรรยากาศที่แสนอบอุ่นและน่าชื่นใจ


คอยห่วงใย-ใส่ใจอย่างดีเยี่ยม

เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่เจ็ดแห่งการเสด็จสู่สวรรคาลัยของพ่อหลวงฯ จึงมีขั้นตอนการปฏิบัติกิจทางศาสนานานกว่าปกติ สมาชิกกลุ่มที่รอคอยด้วยกัน ต่างลุ้นไม่ให้เวลาเดินผ่านไปเร็วนัก เพราะมีการกำหนดเวลาเข้าไปแสดงความอาลัยฯ ภายในเวลา 16.00 น.

“ ขอให้ทุกคนยื่นมืออกไปแตะบ่าคนข้างหน้า นั่งพับเพียบ - พนมมือ - อธิษฐาน และกราบ จากนั้นเดินออกไปห้องด้านขวามือเลยครับ ”


ถ่ายจากพระบรมสาทิศลักษณ์ จากการวาดของนักศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร

ณ นาทีนั้น ไม่อยากละสายตาไปจากพระบรมฉายาลักษณ์ของพ่อหลวงฯเลย แม้จะเดินห่างออกมายังห้องที่วางสมุดหลวงลงนามฯ แต่ภาพของพ่อหลวงยังเด่นชัดอยู่ในหัวใจ – จิตระลึกถึงคุณประโยชน์ที่ท่านได้ทุ่มเทให้กับพสกนิกรชาวไทยอย่างเอนกอนันต์ ฯ หาที่สุดมิได้ น้ำตาเอ่อล้นแทบจะหยดเป็นสาย

An Everlasting light

***…ปลื้มปิติในหัวใจ ที่ได้มาแสดงความไว้อาลัย แด่พ่อหลวงฯ…***

***... ขอขอบคุณผู้เข้ามาเยี่ยมชมทุกท่านนะคะ ...***

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าจากประสบการณ์



ความเห็น (0)