​ถวายแด่พ่อหลวง

ขอน้อมส่งพ่อหลวงสู่สรวงสวรรค์ กลางโศกศัลย์แสนเศร้าเงาหมองหม่น ทรงประทับกับใจไทยทุกคน รักพ่อหลวงเปี่ยมล้นจนนิรันดร์


สุดจะโศกโลกจะเศร้าเราสูญสิ้น

ทั้งแผ่นดินพลิกดับลับสลาย

เหมือนไฟเผาเขาทับถมถล่มทลาย

น้ำทุกสายไหลบ่ามาท่วมดิน


สุรีย์ลับดับลงตรงเบื้องหน้า

ดวงจันทราพาเงาบังเขาหิน

ดาวลอยดวงล่วงหล่นบนธรณิน

สายน้ำรินกลับแล้งแห้งขอดคลอง


เสียงดนตรีที่ใดฟังไม่เพราะ

ทั้งดีดสีตีเคาะเพราะไม่คล่อง

ฟังไม่ชัดขัดเขินเกินทำนอง

แว่วเสียงร้องร่ำพิไรให้วังเวง


บทกวีคีตศาสตร์นาฏศิลป์

เหมือนสูญสิ้นสับสนโดนข่มเหง

สุนทรียรสในบทเพลง

ร้องบรรเลงเพียงใดไร้คนฟัง


เสียงร่ำร้องก้องดังทั้งประเทศ

ทุกข์เทวษหวั่นไหวไร้ความหวัง

โศกสลดหมดใจใกล้จะพัง

เหมือนร่อนเร่เซซังในวังวน


ขอน้อมส่งพ่อหลวงสู่สรวงสวรรค์

กลางโศกศัลย์แสนเศร้าเงาหมองหม่น

ทรงประทับกับใจไทยทุกคน

รักพ่อหลวงเปี่ยมล้นจนนิรันดร์


โสภณ เปียสนิท

บันทึกให้นายหนังก้องฟ้าเทพประทาน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รวมรสบทกวี



ความเห็น (3)

เพชรน้ำหนึ่ง

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วน้ำตาคลอ