วันที่ 82 สายไปแล้ว (26 กันยายน 2559)

นับถอยหลังจบครอส วันพรุ่งนี้แล้วเราจะปิดครอสนะคะนักเรียน
ยังเหลือนักเรียนเกือบครึ่งห้องที่ยังไม่ได้ส่งงานครูเลยทำไงดี นักเรียนจะคิดหรือเปล่าว่าครูจะหาคะแนนจากไหนมาเติมให้
เข้าใจเลยว่าทำไมครูที่เคยสอนเราถึงบ่นกันว่าจะเอาคะแนนจากไหนมาเติมให้นักเรียน ตอนนี้ครูเข้าใจเหตุการณ์นั้นเป็นอย่างดี
แต่ก็เข้าใจนักเรียนนะว่าบางคนจำเป็นต้องทำงานไปด้วยตอนกลางคืน จึงไม่ค่อยมีเวลา บางคนก็อ่านหนังสือยังไม่ออกเลย
ยิ่งพูดก็ยิ่งเศร้ามันก็ผิดที่ครูนี่แหละ ที่สั่งการบ้านนักเรียนให้กลับไปทำที่บ้านสุดท้ายนักเรียนไม่ทำเพราะทำไม่ได้
บางคนไม่ทำเลยสุดท้ายนักเรียนก็ไม่มีคะแนนครูก็ไม่มีคะแนนจะกรอกให้เสียทั้งคู่ เทอมหน้าจะปรับวิธีการสอนแล้ว
เข้าใจแล้วว่าเป็นครูต้องเอาตัวรอดในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยนักเรียน
แต่หมายถึงทำอย่างไรให้ตอนที่นักเรียนนั่งอยู่ในห้องเราจะทำให้นักเรียนเกิดการเรียนรู้คือทำแบบฝึกหัดได้
โดยไม่จำเป็นต้องกลับไปทำที่บ้าน เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ถึงคอยแนะนำลอดว่าเราไม่จำเป็นต้องสอนตรงตามแผนเปะ ๆ
แผนสามารถยืดหยุ่นได้ปรับเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์ เราเองแหละที่ผิดไม่คำนึงถึงสภาพแวดล้อมและลักษณะของนักเรียน
มัวแต่ยัดเนื้อหาให้นักเรียนรับรู้ก็เลยกลายเป็นนักเรียนไม่รับรู้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวศศิธร ฟองจันทร์ (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)