เคยฟังเสียงอึ่งอ่างร้องหลังบ้าน

ฤดูกาลฝนก่อนย้อนกลับหลัง

ยี่สิบปีผ่านเลยได้เคยฟัง

เดี๋ยวนี้นั่งฟังไปมิได้ยิน


วสันต์สาดหยาดสายพิรุณส่ง

มาตกลงฟ้ารั่วเมืองหัวหิน

ฟังสำเนียงเสียงฝนที่หล่นริน

หวลหอมกลิ่นดินมากลางราตรี


ไร้รำพึงอึ่งอ่างร้องหลังบ้าน

อุทกธารท่วมท้นมาหล่นปรี่

นานเท่านานผ่านไปเสียงไม่มี

หรือปีนี้อึ่งอ่างหยุดครางครวญ


ดึกได้ยินเสียงครางอย่างระโหย

แว่วแว่วเพียงโอดโอยฟังโหยหวน

ครางหาคู่สู่พันธุ์อย่างรัญจวน

ไร้เสียงนวลนางไหนให้เสียงมา


ฝากเสียงร้องมองฟ้ากลางห่าฝน

ยอมจำนนไร้แรงแสวงหา

การรอคอยเลือนรางอย่างโรยรา

ปรารถนามาร้างกลางฝนพรำ


เหลืออึ่งอ่างตัวเดียวอยู่เปลี่ยวเปล่า

มาร้องกล่าวอาลัยในกลางค่ำ

สดุดีสิ้นสุดมนุษย์ธรรม

แว่วแว่วคำครวญครางมากลางคืน



โสภณ เปียสนิท

บันทึกวสันตฤดู 2559