ก้าวที่เก้าสิบห้า...เสียงร้องระงม ( 29 กันยายน 2559 )

Winaiyamon
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

เสียงร้องระงม

สวัสดีวันพฤหัสบดี วันพฤหัสบดีมักจะเป็นวันที่ไม่ธรรมดาเพราะมักจะมีเรื่องราวพิเศษ เรื่องราววุ่น ๆ ชวนดีใจ ชวนตกใจ ชวนเศร้าใจเกิดขึ้นในวันนี้ และก็เป็นอย่างที่คาดไว้วันนี้เป็นวันที่ไม่ธรรมดาอีกหนึ่งวัน เนื่องจากวันนี้ทางโรงเรียนมีการเลี้ยงอำลาบุคลากรของทางโรงเรียน และรวมทั้งเป็นการเลี้ยงอำลานักศึกษาฝึกประสบการณ์สอนที่จะย้ายโรงเรียนด้วย พวกเราทั้งสี่คนก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้นที่จะต้องย้ายโรงเรียนไปฝึกประสบการณ์สอนยังโรงเรียนแห่งใหม่ และแน่นอนมันต้องมีเรื่องราวดราม่าเกิดขึ้นแน่ ๆ ว่าแล้วคุณครูเขาก็เชิญนักศึกษาที่จะย้ายโรงเรียนออกมายืนหน้าเสาธง มีนักศึกษาที่ย้ายโรงเรียนอยู่สิบกว่าคนและพวกเราสี่คนก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้น แล้วตัวแทนนักศึกษาก็กล่าวความรู้สึกต่อจากนั้นเขาก็ให้นักเรียนออกมามอบดอกกุหลาบ ช่อดอกไม้ให้กับเรา ลิงน้อยแสนซน ป.1 ทั้งหลายก็นำดอกกุหลาบมามอบให้และสิ่งที่ทำให้อารมณ์หวั่นไหวที่สุดคือเด็กน้อยมามอบดอกกุหลาบพร้อมกับน้ำตา เด็กน้อยที่แสนซน ที่ทำให้เราปวดหัวแต่มีรอยยิ้มทุกวันและทำให้เราหลงรักพวกเขา ไม่คิดว่าเขาจะร้องไห้ให้กับเราไม่คิดว่าความผูกพันระหว่างเรากับเด็กจะเกิดขึ้นได้มากเพียงนี้ เคยคิดว่าความเป็นเด็กเขาคงไม่รู้อะไรหรอกแต่ไม่ใช่เด็กเขาก็รู้สึกเหมือนเรา สี่เดือดกว่า ๆ ที่เราพร่ำสอนเขา ความรัก ความเอ็นดูที่เรามีให้กับเขาไม่เคยสูญเปล่า วันนี้แหละจึงได้รู้เมื่อเห็นน้ำตาเด็กน้อยเหล่านี้เท่านั้นแหละไม่รู้ว่าน้ำตามันมาจากไหนเอ่อล้นเต็มลูกตาเลย และเป็นการร้องไห้ที่มีผลต่ออารมณ์และความรู้สึกมากเกิดมาไม่เคยมีใครมาร้องไห้ให้มากเพียงนี้ เข้าใจเลยคำว่าเสียงร้องไห้ที่ดังระงมมันเป็นอย่างไร สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือการโอบกอดเด็กน้อยแล้วบอกว่าครูยังไม่จากหนูไปไหนนะ ครูยังอยู่กับหนูอีกหลายวันไม่ต้องร้องนะ ทุกสิ่งที่เรามอบให้เขามันไม่เคยสูญเปล่า คิดแล้วก็ใจหายไม่อยากจะจากไปเลย....


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวสุวิมล แดงพยนต์ (ภาคเรียนที่1/2559)



ความเห็น (0)