วันที่ 89 หมดวิธีและจนปัญญา...(20 กันยายน 2559)

เนื่องจากวันนี้เป็นเวรประจำวัน มีความตั้งใจไว้ว่าจะต้องไปโรงเรียนให้ทันก่อนเจ็ดโมง แต่แล้วโรคติดที่นอนก็กำเริบ ไปโรงเรียนสายจนได้ แต่ก็ไม่น่าเกลียดเท่าไหร่ แค่ 07.11 เท่านั้นเอง

และเนื่องจากเมื่อวานเปลี่ยนวันที่ สั่งการบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อไปถึงห้องก็รีบวางกระเปาแล้วมายืนเวรโดยด่วน อ้าว...ยืน ๆ ๆ และยืนเข้าไป เข้าแถวเคารพธงชาติเสร็จเมื่อไหร่ ก็ได้นั่งเมื่อนั้น

เมื่อถึงคาบโฮมรูม วันนี้แจกแฟ้มสะสมงานให้เด็กแต่ละคน มารับใบงานวิชาภาษาไทยและคณิตศาสตร์ไปใส่แฟ้ม แจก ๆ ๆ และแจก จนนักเรียนบอกว่า...ทีเชอร์แค่วิชาเดียวก็จะเต็มแล้วนะคะ อ่าว! เหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะ ใส่ซ้อน ๆ กันไปเลยค่ะ ใส่ให้หมดเลย เอ่อ...ทีเชอร์ แล้ววิชาอื่นล่ะ 555 (ตอบยากเลยกับคำถามนี้ แฮร่ๆ)

ย่นระยะเวลาไปยังคาบที่ 3 กับวิชาภาษาไทย วันนี้เป็นการทบทวนบทที่ 4 กลัวทำไม ทั้งเนื้อเรื่องในภาษาพาที และหลักภาษาให้กับนักเรียนก่อนสอบปลายภาคที่ใกล้จะถึงนี้ ซึ่งก็มีทั้งคนที่ตั้งใจเรียน และไม่สนใจเลย จนบางทีก็หมดวิธีและจนปัญญาที่จะเรียกเด็กให้มาสนใจเราได้ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ที่ทีเชอร์ทำให้หนูสนใจเรียนไม่ได้ ทีเชอร์คงแย่เอง และคนที่ฉันกล่าวถึงนั้นก็คือคนเดิม ๆ หลังห้องที่ต้องเรียกชื่อและยังต้องดุอยู่ทุกวัน หนึ่งในนั้นก็คือคนที่ร้องไห้ให้กับฉัน และคนที่เขียนจดหมายให้กับฉัน ทั้งที่บอกว่ารักเรา ไม่อยากให้เราไปไหน แต่พฤติกรรมที่ทั้งสองคนนี้ทำ ฉันรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ก็ไม่เป็นไร เราทำเต็มที่แล้ว คงอยู่ที่ตัวเด็กเองมากกว่าว่าจะรับหรือไม่รับก็สิ่งที่เรามอบให้...เฮ้อ

เมื่อถึงเวลากินข้าว ก็เด็ก ๆ ก็ตั้งแถวและเดินไปกินข้าวกันตามปกติ แต่ไม่รู้วิ่งเด็กวิ่งกันไปเร็วเกิน หรือเราเองที่เดินช้า เมื่อไปถึงโรงอาหาร ท่านรองก็ไล่ให้เด็กกลับมาตั้งแถวใหม่ น่าอายชะมัด นี่เราคงผิดเอง ที่ไม่คุมเด็กให้ดี...เฮ้อที่ 2

เข้าสู่การเรียนในภาคบ่าย ก่อนที่จะเข้าคาบที่ 5 วิชาคณิตศาสตร์ ครูพละที่สอนในคาบที่ 4 ก็เข้าห้องมาบอกว่า ท่านรองยืมตัวเด็กห้องนี้ไปสอบสอนครูเทควันโด อาจจะช้าหน่อย ไม่เป็นไรค่ะ...รอได้ เมื่อเด็กมาถึงก็รีบจากแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ และทบทวนเรื่องโจทย์ปัญหาการคูณให้กับเด็ก และวันเองแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ได้ทำมาถึงหน้าสุดท้ายแล้ว และนี่ก็เป็นสัญญาณว่า เวลาที่เราจะได้อยู่กับเด็กก็น้อยลงเต็มที แต่ไม่เป็นไร...ก็เริ่มทำใจมาบ้างแล้ว T^T

หลังจากสอนเสร็จ ท่านรองก็เปิดประตูเข้ามาพอดี แล้วบอกว่า ให้เราไปเปิดเอกสารแผนการสอนของเราให้ ผอ. เซ็นด้วย เพราะไม่มีใครเปิดให้ท่านเซ็น เหลืออีกแฟ้มเดียวหน้าห้องแค่นั้น อ่าว!...ทำไมเป็นงั้นไป แล้วทำไมของคนอื่นเซ็นได้ละค่ะ (คิดอยู่ในใจ แถมความกังกลใจเพิ่มเข้าไปด้วย...แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเปิดละคะ เฮ้อที่ 3 รับทราบ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะว่างไปเมื่อไหร่)

สำหรับเย็นนี้ทำหน้าที่เฝ้าเด็กอีกเช่นเคย ขณะที่เฝ้าเด็ก ก็มีนักเรียนหญิงในห้องคนหนึ่ง
(นนนี่ ลูกครึ่งฝรั่ง ที่พูดฝรั่งไม่ได้) ถือหนังสือวรรณคดีลำนำ มาแล้วบอกว่า “ทีเชอร์ หนูอยากฟังทีเชอร์ร้องสักวา” หา...อารมณ์ไหนเนี่ย แถมถามอีกว่า “เป็นเพลงเก่าหรือคะ” ค่ะ...555 อย่างน้อยวันนี้ก็มีเรื่องที่ทำให้ฉันชื่นใจ ที่ยังมีเด็กบางคนสนใจเรียน และสนใจในสิ่งที่เราสอน ^_^

และเย็นวันนี้โชคดีที่เด็กกลับเร็ว จึงรีบกลับหอ เพื่อเคลียร์เอกสารต่าง ๆ ของทางโรงเรียน และบันทึกหลังสอนที่จะต้องรีบเขียนให้ ผอ. เซ็นด้วย

*ในบางเรื่อง ก็ต้องรับหน้าไว้ก่อน ทำได้หรือไม่ได้ ก็ต้องพยายาม...ทำให้เต็มที่ ดีกว่ามารอให้มันผ่านไป โดยไม่ได้ทำอะไรเลย*

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวรัตนา กาวีเมือง...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)