<p “=”“>06.50 น. ยืนรอรับนักเรียน ถ้าวันนี้ไม่นับก็เหลืออีกแค่ 1 ครั้งเท่านั้นที่จะได้มายืนอยู่ตรงนี้ ในวันที่ทำหน้าที่ครูเวร คิดแล้วก็ใจหายเหมือนกัน ต้องเปลี่ยนหน้าที่นี้ไปทำที่อื่นแล้ว เหมือนทุกภาพเป็นภาพแห่งความทรงจำ จะดีจะร้ายก็เป็นความทรงจำเป็นประสบการณ์ พออะไรๆมันลงตัวก็ต้องเปลี่ยนอีกแล้ว จากวันแรกที่มายืนเวรกับครูสายใจ แทบจะไม่มีเรื่องคุยกัน มาถึงวันนี้เราแทบจะไม่ได้หยุดพูดเลย คุยกันหัวเราะกัน มันมีความสุขมาก ณ จุดๆนี้ ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป
 </p> <p “=”“>ช่วงเช้าไม่มีสอนแต่งานก็มีงานมาเรื่อยๆ งานตัวเองบ้าง งานคนอื่นบ้าง แต่ก็ไม่หนักหนา เฝ้านักเรียนให้ครูฝึกสอนที่ลาป่วยบ้าง วิ่งไปซื้อของบ้าง
</p> <p “=”“>พักรับประทานอาหารกลางวัน </p> <p “=”“>ชั่วโมงที่ 4 สอนวิชาประวัติศาสตร์ชั้น ป.5/2 วันนี้เป็นชั่วโมงสุดท้าย จบบทเรียนแล้ว ก่อนที่อาทิตย์หน้าจะทบทวนเนื้อหาทั้งหมดก่อนสอบ วันนี้สอนเรื่อง อิทธิพลของอารยธรรมตะวันตกที่มีผลต่อสัมคมไทย คิดว่าชั่วโมงนี้มันจะต้องเป็นชั่วโมงสุดท้ายที่ต้องดีที่สุด นักเรียนจะให้ความร่วมมือที่สุด สอนไปไม่ถึงไหนก็ต้องหยุด เพื่อให้นักเรียนคุยกันก่อน ไม่งั้นก็จะไม่เข้าใจ พอเตือนไปก็เงียบพักเดียวแล้วก็กลับมาเสียงดังเหมือนเดิม สรุปวันนี้เราคุมชั้นไม่ได้ใช่มั้ย ณ เวลานี้ลูกอมก็ช่วยไม่ได้ เริ่มมีอาการอารมณ์ขึ้น เตือนตัวเอง ต้องทำให้ได้ อธิบายต่อไป จนจบแล้วให้ทำใบงาน ไม่มีเวลาสำหรับคนช้า ครูชั่วโมงถัดไปรออยู่ ต้องให้นักเรียนส่งใบงานก่อนหมดคาบ เก็บใบงาน เดินออกห้องไปด้วยความเศร้า เราคงทำไม่ดีพอ เริ่มีอาการล่องลอยไปตามอากาศ พรุ่งนี้ต้องดีกว่านะ </p> <p “=”“>ครูปิ๋ม
</p> <p “=””>
</p>