วันที่ 37 กรีฑาสีดาราวิทยาลัย (วันที่ 8 กรกฎาคม 2559)

Fah Ladda
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

สวัสดี..วันกรีฑาสี.. “กรีฑาดาราวิทยาลัย พัฒนาเยาวชนไทยก้าวไกลสู่สากล” วันนี้พวกเรามาเช้ามาก กระจายกันไปอยู่ตามสีของตนเองหน้าที่เช้านี้ คือ ช่วยคุณครูแต่งหน้าเชียร์หลีดเดอร์ ชุดน่ารักมาก...ใส่เครื่องประดับแล้วดูมีความเป็นผู้ใหญ่มาก เราอยู่สีแสด มีหลีด 2 ชุด ชุดใหญ่และชุดเล็ก ภาพที่เห็น คือ ผู้ปกครองมาส่งลูกหลานตัวเอง ต้นทุนชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกันจริง ๆ พอแต่งเสร็จ ก็ได้เวลาบันทึกภาพหมู่ วิญญาณหลีดเดอร์มาเต็มค่ะแต่ละคน ผู้ปกครองก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปบุตรหลายตัวเอง จากนั้นเราก็ไปจัดขบวนต่อ วางอุปกรณ์เตรียมของให้เด็กเดิน แต่ละสีก็ได้หัวข้อเดินขบวนที่แตกต่างกันไป เช่น ยาเสพติด พอเพียง เป็นต้น เข้ามาในสนามด้วยความสง่า บางสีน่าตื่นเต้นและติดตามมาก

การแข่งขันก็ต้องมีแพ้ มีชนะ จำความได้..ไม่เคยเป็นนักวิ่งเลย นักกรีฑาก็วิ่งในสนาม บนแสตนเชียร์ของแต่ละสี ก็เชียร์กันดังมาก เพลงที่ซ้อมในทุกวันก็นำมาร้องกัน จนติดหูถึงตอนนี้ แต่ละสีร้องเพลงเชียร์ได้เสียงดังมาก อาหาร น้ำ เบรกของแต่ละสีจัดเต็มมาก ทั้งนม น้ำหวาน ผลไม้ ขนมปัง ครูที่คุมแสตนเชียร์มือหนึ่งถือโทรโข่งประกาศ กระตุ้นให้ช่วยกันร้องเพลง อากาศเริ่มร้อนสงสารนักกรีฑา บางคนวิ่งหลายรายการมาก....เนื่องจากจำนวนคนไม่พอ เป็นลมหามออกสนามหลายรายมาก

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้...วันที่เราได้มาอยู่ในงานกรีฑาสีอีกบทบาทหน้าที่หนึ่ง เป็นหน้าที่ที่เราฝัน วันนี้ต้องรับผิดชอบอะไรเยอะขึ้น จากตอนเด็กที่ตื่นมา แต่งตัว..ก็มาร่วมงาน ครูให้ทำอะไรก็ทำ สั่งให้ปรบมือ..ก็ปรบมือ เสียงกลองดัง...ก็ร้องเพลงเชียร์ เพื่อนแข่งวิ่ง..ก็กรี๊ดเชียร์ มาวันนี้วันที่เราโตขึ้น อะไรหลายอย่างดูเปลี่ยนไปมาก...ทุกอย่างตรงกันข้ามกับชีวิตตอนเด็ก ถามว่าเหนื่อยมั๊ย..ตอบเลยว่า “มาก”....และก็สนุกมาก ๆ เช่นกัน

กิจกรรมดำเนินมาเรื่อย ๆ จนถึงพิธีปิด ซึ่งกำลังกล่าวปิด ฝนตกลงมาหนักมาก แต่นักเรียนก็ไม่มีใครวิ่งเข้าร่มแม้แต่คนเดียว เป็นภาพที่น่าประทับใจมาก แต่ละคณะสีก็ยืนอยู่ที่แสตนเชียร์ของตัวเอง ส่วนนักกรีฑาทุกคนก็ยืนอยู่ท่ามกลางสวยฝน ผู้ปกครองบางคนก็เดินเอาร่มไปให้ลูกหลานของตัวเอง นี่สินะความเป็นห่วง

ประมวลรูปภาพความทรงจำวันนี้ค่ะ


สีแสด สู้ ๆ ..... งานแต่งหน้า แต่งตัวก็มาค่าาา ^____^


ตอนเด็ก...ไม่เห็นได้ทำแบบนี้เลยย


ทีมฝึกสอน...


อย่าพึ่งเป็นลมนะ...ครูแบกไม่ไหว ^____^


หลีดประถม..แต่ท่าหลีดนี่มหาลัยยังต้องยอมค่ะ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวลัดดาวัลย์ จันตะคุต (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)