วันที่ 80 ความสุขเล็ก ๆ ของครูฝึกสอน (14 กันยายน 2559)

บรรยากาศเช้าวันนี้ไม่เหมาะแก่การเรียนเป็นอย่างยิ่ง ฝนตกหนัก ลมโชยมาทำให้อากาศเย็นตลอดเวลา ในคาบแรกฉันนั่งตรวจการบ้าน สักพักเห็นนัเรียนชั้น ป.4/2 ที่กำลังเคลียงานแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์เข้ามามให้ฉันสอนบางเรื่องที่ยังทำไม่ได้ จากนั้นก็แห่กันมาเกือบครึ่งห้อง จนครูประจำชั้นเดินเข้ามาบอกว่า "ถ้าเด็กจะวิ่งมาเกือบครึ่งห้องขนาดนี้ ให้ครูหนิงไปสอนในห้องเถอะค่ะ" ฉันจึงต้องเข้าไปสอนนักเรียนในห้องเรียน (คาบนี้เป็นวิชาแนะแนว ซึ่งไม่มีการจัดการเรียนการสอนในวันนี้) การสอนในชั่วโมงนี้ไม่ได้เป็นารสอนหน้าห้อง แต่ให้นักเรียนที่ยังไม่เข้าใจเรื่องใดจะเดินมาเป็นกลุ่มแล้วเข้ามาให้ฉันสอนรอบเดียว ซึ่งก็มีความรู้สึกดีไปอีกรูปแบบหนึ่ง เพราะการสอนโดยที่นักเรียนตั้งใจที่เรียนรู้จะทำให้เขารับความรู้เข้าไปเต็ม ๆ ครูไม่ต้องพยายามเอาความรู้นั้นไปยัดเยียดให้นักเรียน ซึ่งทำให้นักเรียนได้รับผลประโยชน์สูงสุด

จากการสอนนักเรียนทั้งสองห้องในวันนี้ เรื่อง การชั่ง ฉันสังเกตตัวเองอยู่หลายครั้งมากว่าการสอนครั้งที่สองมักจะประสบความสำเร็จมากกว่าครั้งแรกเสมอ ไม่ว่าจะสอนกับห้องใดผลที่ออกมาก็จะคล้ายกัน ซึ่งมันก็คงจะเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วอาจเป็นเพราะเรานำข้อผิดพลาดในครั้งแรกมาปรับปรุงเพิ่มเติม ทำให้รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไร ควรสอนแบบใด และควรพักให้นักเรียนฝึกทำในช่วงไหน ซึ่งฉันยังมีจุดที่ต้องพัฒนาอีกเยอะมาก และจะตั้งใจทำต่อไปค่ะ

ช่วงบ่ายวันนี้นักเรียนชั้น ป.3/2 เรียนวิชาแนะแนวและลูกเลือ วันนี้ไม่ได้ลงภาคสนาม ครูพี่เลี้ยงได้เปิดการ์ตูนให้นักเรียนได้ดู เรื่อง เมาคลีลูกหมาป่า ให้นักเรียนดูและพิจารณาตัวละครต่าง ๆ พร้อมกับข้อคิดที่ได้จากเรื่องที่ดู ในขณะที่นักเรียนดูการ์ตูนอยู่นั้นมีนักเรียนมาซ้อมการแข่งขันคิดเลขเร็วกับครูพี่เลี้ยง ซึ่งเด็กคนนี้คิดเลขได้อย่างรวดเร็วมาก และเก่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่อจากนี้เป็นการแข่งขันระดับเขต ขอให้ผ่านไปได้อย่างสบาย ๆ นะคะ



ก่อนกลับบ้านฉันนั่งอยู่กับเพื่อนฝึกสอนหน้าห้องเรียน กำลังก้มหน้าทำงาน มีนักเรียนหญิงสองคนจ้องมองครูอยู่และในขณะที่ครูเผลอก็เอารูปภาพที่ตัวเองวาดมาให้และวิ่งหนีไปอย่างอาย ๆ ฉันและเพื่อนก็เกิดอาการมึน งง พอมองดูในกระดาษวาดภาพนั้น เห็นนักเรียนวาดรูปฉันและเพื่อนมาให้ ซึ่งดูรวม ๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน ดูแล้วประทับใจมากค่ะ ชอบคุณนะคะที่คิดถึงกัน ฉันชอบคำพูดของนักเรียนที่เขียนลงในกระดาษ นั่นก็คือ "คุณครูของหนู" แค่นี้ก็เป็นความสุขเล็ก ๆ ของครูฝึกสอนอย่างเรา


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจิราภรณ์ ยาวิชัย...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)