วันที่ 79 รถแมลงของเด็ก ๆ (13 กันยายน 2559)

สวัสดีเช้าวันอังคาร วันนี้ถือว่าเป็นวันที่ค่อนข้างสบาย ๆ เพราะมีสอนแค่คาบแรกและคาบเดียว วันนี้มีนักเรียนทยอยมาส่งแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์กันเยอะขึ้น ๆ เนื่องจาก แต่ละคนเริ่มเคลียงานที่ยังค้างอยู่เสร็จแล้ว ชั่วโมงคณิตศาสตร์วันนี้สอนเรื่อง โจทย์ปัญหาการวัดความยาว เป็นการทบทวนความรู้เรื่องการแก้โจทย์ปัญหา และการวัดความยาว ซึ่งนักเรียนส่วนใหญ่ทำได้อยู่แล้ว แต่มีปัญหาแค่อย่างเดียว คือ ขี้เกียจเขียนแสดงวิธีทำ ซึ่งปัญหานี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรให้นักเรียนหายขี้เกียจเขียนหนังสือ ขี้เกียจคิดเลขที่มีจำนวนมาก ๆ

หลังจากที่สอนเสร็จก็กลับมาตรวจการบ้าน เริ่มเคลียคะแนนของนักเรียนเนื่องจากใกล้จะปิดเทอมแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมา เริ่มรู้สึกใจหาย รู้สึกไม่อยากจากไป นักเรียนในห้องวิ่งเข้ามากอด มาถามอยู่ทุกวันว่า "ครูจะไปเมื่อไหร่คะ หนูไม่อยากให้ครูไปเลย" ทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้ ฉันก็รู้สึกเสียใจ และอยากอยู่ที่นี่ต่อไป อยากเฝ้ามองเด็ก ๆ นักเรียนของฉันเติบโตขึ้น อยากเห็นเขามีอนาคตที่ดี ถ้าเขาเติบโตขึน เขาคงจำฉันไม่ได้เพราะตอนนี้ยังเด็กมาก แต่ฉันจะจำพวกเขาตลอดไป เพราะเขาคือนักเรียนของฉันและเป็นครูของฉันอีกด้วย

ช่วงบ่ายวันนี้ยังคงนั่งตรวจงาน การบ้านกองโตเหมือนเดิมและยังไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จเหมือนเดิม เมื่อถึงคาบสุดท้ายเป็นกิจกรรมลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้ ในวันนี้ครูพี่เลี้ยงได้ให้นักเรียนเริ่มต้นประดิษฐ์รถแมลง โดยใหจับคู่กับเพื่อน 2 คน ตัดกระดาษเป็นรูปแมลงอะไรก็ได้ หลายคนทำรูปผีเสื้อ หลายคนทำรูปตะขาบ และหลายคนทำเป็นรูปสัตว์ประหลาดตามจินตนาการของเด็ก ๆ แต่วันนี้ยังไม่ได้เอามอเตอร์ติดและนำมาแข่งขันกัน เนื่องจากเวลาไม่ทัน จึงทำได้แค่ประกอบในส่วนของตัวแมลงด้านนอกและตกแต่งให้สวยงาม เด็ก ๆ มีความสุขกับการได้ลงมือทำด้วยตัวเอง




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจิราภรณ์ ยาวิชัย...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)