วันที่ 76 ลูกผู้ชายร้องไห้ง่าย ๆ แบบนี้ก็ได้หรือ...(1 กันยายน 2559)

เช้านี้ไปโรงเรียนแบบสบาย ๆ ไม่ต้องรีบร้อนเท่าไหร่ เพราะเป็นเวรของครูพี่เลี้ยงที่ต้องมายืนรับนักเรียนหน้าเสาธง แต่เมื่อถึงเวลา 7.20 น. เราก็ต้องมายืนรับนักเรียนต่อจากครูพี่เลี้ยงเช่นเดิม วันนี้หลังจากทำกิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จแล้ว ทางโรงเรียนก็ให้นักเรียนแผนกประถมไปรวมกันที่โถงโรงอาหาร เพื่อถ่ายรูปหนังสืออนุสรณ์โรงเรียน 20 ปี รู้สึกว่ารอนานมาก อีกอย่างเราก็แค่ไปนั่งเฝ้าเฉย ๆ ก็เลยเดินกลับห้อง เพื่อตรวจงานนักเรียนที่กองเต็มโต๊ะเลย....

ผ่านไปกับการเรียนในภาคเช้าต่อด้วยการเรียนในภาคบ่าย คาบแรกของบ่ายนี้กับวิชาภาษาไทย เรื่องการเขียนคำและการแต่งประโยค เนื่องจากเป็นภาคบ่ายซะด้วย เด็ก ๆ ไม่ค่อยจะสนใจอะไรกันเลย หลังจากเทศนาเสร็จก็ให้เด็กทำงาน โดยแต่งประโยคมา 3 ชนิด ทั้งบอกเล่า คำถาม และปฏิเสธ แล้วคนที่นำมาส่งคนแรก ก็คือ โบ้ท


"โบ้ท" คนที่เราต้องดุทุกวัน วันไหนที่ไม่ได้ดุคือวันที่เขาไม่มาโรงเรียน และนอกจากนี้โบ้ท ยังทำให้ฉันถึงกับอึ้ง เพราะตัวหนังสือที่เขียนมาส่งมันช่างสวยกว่าทุกครั้งเหลือเกิน ด้วยความแปลกใจ จึงเรียกมาถามว่าทำไมถึงเสร็จเร็ว และเขียนสวยกว่าทุกครั้ง แต่คำตอบที่ได้กลับมามันช่างทำให้ฉันแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลย “ก็ผมไม่อยากให้ทีเชอร์ดุผม และผมก็กลัวทีเชอร์งอนผมด้วย” เอ่อ...เด็กมันก็ช่างคิดเน๊าะ จากนั้นฉันก็ผมประโยคเด็ดไป “ก็ตัวดื้อนิ ดีเลยอีกหน่อยก็จะไม่มีใครมาดุ เธอแบบนี้แล้ว” พูดจบทั้งครูและนักเรียนก็เริ่มกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ ฉันเองก็เลยทำอาการกลบเกลื่อนด้วยการลุกไปเข้าห้องน้ำ ส่วนนายโบ้ท ก็เดินออกไปยืนแอบอยู่ข้างเสา ด้วยอาการเศร้าสร้อย ฉันก็เลยเดินแวะเข้าไปหา โบ้ทร้องไห้!! พร้อมตอบคำถามที่ฉันถามไป “ผมไม่อยากให้ทีเชอร์ไปไหน” ฉันขอโทษ...ฉันก็ไม่อยากจากเธอไปเหมือนกัน และตอนนั้นที่ฉันทำได้ก็คือกอดโบ้ท และให้กำลังใจโบ้ทเท่านั้นเอง ทีเชอร์ขอโทษนะที่ดุเธอทุกวัน เพราะทีเชอร์รักพวกเธอยังไงล่ะ T^T (ขณะที่นั่งพิมพ์บันทึกนี้น้ำตามันก็ไหลออกมา ฉันรักพวกเธอไปแล้วจริง ๆ)

แล้วสำหรับคาบคณิตศาสตร์วันนี้ยังคงเป็นเรื่องการคูณ โดยทบทวนความรู้เล็กน้อยแล้วก็ให้ทำแบบฝึกหัด และสำหรับเย็นวันนี้ซึ่งเป็นวันแรกของเดือน มีการประชุมครูทั้งโรงเรียน หน้าที่ในการเฝ้าเด็กก็ต้องตกเป็นของนักศึกษาฝึกสอน ซึ่งเย็นวันนี้เหตุการณ์ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี อาจจะมีเด็กหายบ้าง แต่ไม่นานก็หาเจอ...ค่อยโล่งใจที

#ทำได้เพียงคิดถึง นับจากนี้ไป เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ#

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวรัตนา กาวีเมือง...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

เป็นบันทึกที่ซาบซึ้งมากครับ

ไม่มีสิ่งไหนที่อยู่ตลอดไปเนาะ ;)...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะอาจารย์
รักและผูกพันกับเด็ก ๆ ไปแล้วค่ะ อาจารย์

ไม่อยากจากพวกเด็ก ๆ ไปเลยค่ะ T^T