ต้องทำให้ได้มากกว่าสอน.... (16 สิงหาคม 2559)

วันนี้วันอังคารเวียนมาถึงแล้ว กับเรื่องราวที่มักเกิดขึ้นในวันอังคารก็คือ กิจกรรมลดเวลาเรียน...เพิ่มเวลารู้ เพราะครึ่งบ่ายของวันอังคารเป็นกิจกรรมยาวจนเลิกเรียนเลย หลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จทั้งครูและนักเรียนต่างก็มุ่งหน้าเข้าหากิจกรรมอย่างเดียวเลย

มาวันนี้กับกิจกรรม ทำโมบายปลาของนักเรียนชั้นป. 2/2 ที่เราเข้าไปช่วยคุณครูประจำชั้นควบคุมนักเรียน ก็อย่างที่เคยบอกว่า เด็กปอสองก็คือ เด็กปอหนึ่งที่พึ่งขึ้นชั้นมาได้ไม่กี่เดือน บางเรื่องบางราวก็ยังไม่รู้เรื่องเท่าไร ยิ่งการทำงานนี่ไม่ต้องพูดถึง ต้องใช้ทักษะการสอน ประกอบการอธิบายขั้นสูงสุด เพื่อที่จะให้นักเรียนเข้าใจและทำได้ สามรอบที่ต้องตะโกนให้สถานการณ์ในห้องเงียบลง ก่อนที่จะเริ่มต้นอธิบายทั้งเดี่ยวรายบุคคลที่เดินเข้ามาถามอย่างไม่ขาดสาย และรายกลุ่มสี่ถึงห้าคน รวมไปถึงนักเรียนกลุ่มใหญ่ทั้งชั้น ...

พอมาวันนี้ค่ะ ที่นักเรียนทุกคนจะได้ทำโมบายปลากันคนละ 1 ตัว ซึ่งนักเรียนจะต้องทำเองหมดเลยทุกขั้นตอน ตั้งแต่ระบายสีให้กระดาษขาวเป็นสีสันต่างๆ ตามใจชอบไปจนถึง มัดเชือกแล้วเอาโมบายไปแขวนไว้บนหน้าต่าง ในส่วนของครูก็แบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนค่ะ ครูนวลจันทร์ (ครูประจำชั้น) รับผิดชอบแจกอุปกรณ์ และแบบตัวอย่างให้เด็กนักเรียน เป็นกลุ่มๆ และก็ควบคุมนักเรียน ห้ามปราม ดูแลความสงบเรียบร้อย ของห้องกันไป ส่วนครูแอมป์ก็รับหน้าที่อธิบาย และสาธิตวิธีการทำให้ดูทีละขั้นตอน เสร็จแล้วก็ถึงคราวที่นักเรียนต้องได้ลงมือระบายสีล่ะ เพราะต้องใช้เวลานานหน่อยกว่าจะระบายเสร็จ ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องได้เก็บเสียง พักเหนื่อยเอาแรง กันบ้างล่ะ ...ก็กำลังได้หย่อนขาลงนั่งได้ไม่ถึง 5 นักเรียนที่ระบายสีเสร็จก็มา สวยบ้างไม่สวยบ้าง นักเรียนรีบทำ เพราะอยากออกไปเล่น มาถามนู่น นี่ นั่น เราก็ทำให้ดู และบอกให้เป็นคนๆ ไป แต่ส่วนใหญ่คือ ทำให้ดูแล้วก็จะต้องได้ทำให้หมด เพราะนักเรียนทำได้ หรือไม่อย่างนั้น ก็พังคามือ จนต้องเอาใหม่ สรุปก็คือ ต้องเป็นหน้าที่ครู ที่ต้องช่วยเหลือและทำให้ในเกือบทุกๆขั้นตอน วันนี้หน้าที่ของครูนอกจากสอนให้นักเรียนรู้ เข้าใจและทำได้แล้วก็คือ ต้องช่วยเหลือให้นักเรียนทุกคนมี โมบายปลากลับบ้านกันคนละตัวให้ได้


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวชนากานต์ เมฆยะ...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)