ไม่เคยเหงา (9 สิงหาคม 2559)

ตั้งแต่เป็น "นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู"
"เวลา" เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด
ไม่ว่าจะทำอะไร เวลา มักผ่านไปไวเสมอ
ไม่มีคำว่า "ว่างเปล่า" หรือ "เหงา" เลยสักครั้ง

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่เคยเหงาเลย
คือ "นักเรียน" เด็กๆ ของฉัน
ไม่เคยทำให้ฉันเหงาเลย

วันนี้หลังเลิกเรียน
ฉันหิวข้าวมาก
จึงมาหาซื้อขนม บริเวณข้างๆโรงเรียน
เป็นบริเวณของวัด
แต่ให้แม่ค้าเข้ามาขายของบริเวณลานจอดรถได้

ฉันซื้อไก่ทอดมา 20 บาท
แล้วมานั่งรับประทานที่เก้าอี้หินอ่อน
ขณะนั้น เด็กๆ ที่ฉันสอน
ก็เข้ามาชวนพูดคุยกัน

เรื่องราวต่างๆ
พรั่งพรูออกมาจากปากของนักเรียน
แล้วผู้ปกครองก็มารับกลับบ้านไปทีละคน
"น้องอิน" ยังคงพูดคุย
และนั่งอยู่กับฉัน แล้วพูดขึ้นมาว่า
"นี่นะ หนูเนี้ยะรักครูอังมากเลย
เพราะเราเป็นเพื่อนกันนิเนาะ"

ฉันอมยิ้ม แกมขำนิดๆ
แต่ก็มีความสุขที่ได้ยินมากๆ ^.^


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของ อังค์วรา กันธะวงศ์ (ภาคเรียนที่๑/๒๕๕๙)



ความเห็น (0)