ได้พบทั้งช่วงวัยเด็กสุขสันต์ นึกถึงช่วงหนักอึ้งบางเวลาที่เราฟันฝ่ามาได้ มองเห็นห้องอนาคตสดใส นั่งเล่นสบายใจ .... สงบสุข

ผ่านมา ๘ ตอนแล้วนะคะ เขียนชีวิต (๘) อิสรภาพหรือทาสอารมณ์

วันพฤหัสบดีที่ ๔ สิงหาคม ๒๕๕๙

ตั้งแต่ ม.๔ ที่ถ่ายภาพเท้าซ้ายตัวเอง คือ ไม่รู้จะเล่นอะไรกับกล้อง

รู้สึกชอบเท้าและขาตัวเอง

หลังทำความรู้จัก เป็นมิตรกับ ๓ อารมณ์ด้านลบ เขียนจดหมายถึงคุณอารมณ์ทั้ง ๓

ตอบจดหมายทีละอารมณ์แล้ว คลี่คลายไปพอสมควร ไปฝึกอารมณ์อื่น ๆ ทีหลัง

วันนี้ อาจารย์ให้วาดภาพเท้าซ้ายของเราเองในหน้ากระดาษด้านซ้าย ด้านขวาเขียนว่า


ถึงเท้าที่รักของฉัน

เคยเห็นภาพชัด ๆ ของเธอตอน ม.๔ ที่ใช้กล้องถ่ายภาพบันทึกเท้าข้างซ้ายบนโต๊ะเอาไว้

ฉันชอบเธอมาก รูปร่างของเธอยาว ขนาดพอดี ๆ เหมือนคนอื่น ๆ ทำให้เวลาหาซื้อรองเท้าไม่ยาก

ความหนาก็พอดี ๆ นิ้วต่าง ๆ ก็ไม่ชี้โด่เด่ออกมา สวมรองเท้าแบบไหนก็ได้

ทำให้ง่ายดายในการแต่งตัวออกไปทำงานพบปะผู้คน เธอพาฉันเดินทางท่องไปพบประสบการณ์มากมาย

ฉันขอบคุณเธอที่อยู่กับฉันมาตั้งแต่เกิด ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ค่อยทำให้ฉันบาดเจ็บ

มีแต่ฉันที่พาเธอไปเดินไม่ระมัดระวัง ทำให้เธอเคล็ดนิด ๆ หน่อย ๆ บ้าง

แต่ปกติฉันก็คิดว่าดูแลเธอมาพอสมควร ฉันชอบถูสบู่หอม ๆ ให้เธอตามซอกนิ้ว

เช็ดแห้งจนสะอาด คืนไหนอากาศเย็น ฉันก็สวมถุงเท้าหนานุ่มให้ความอบอุ่นเธอ

ฉันจะเอาใจใส่ดูแลเธอเป็นอย่างดีตลอดไปนะ .... เท้าที่รัก

^_,^

นอนพักช่วงบ่ายวันนี้ ได้ระลึกย้อนห้องต่าง ๆ ของบ้าน

ห้องโถง ภาพถ่ายบนผนัง ห้องอดีต ออกไปที่ระเบียง

ได้พบทั้งช่วงวัยเด็กสุขสันต์ นึกถึงช่วงหนักอึ้งบางเวลาที่เราฟันฝ่ามาได้

มองเห็นห้องอนาคตสดใส นั่งเล่นสบายใจ .... สงบสุข

^_,^

จดรายการ ๑๒ - ๑๖ ช่วง ที่มีการเปลี่ยนผ่านเหตุการณ์สำคัญแต่ละช่วงชีวิต

เขียนรายการเหตุการณ์ สถานการณ์ ที่ทำให้เกิดความรู้สึกไม่ดี มีอารมณ์ด้านลบเกิดขึ้น ๕ เหตุการณ์

เปิดสมุดไปหน้าว่าง

วาดแผนผังบ้านที่เราจำได้ชัดเจนตอนเด็ก เราชอบทำกิจกรรมที่ตรงไหน ส่วนไหนของบ้าน

ค่อย ๆ ใส่เรื่องราว สมาชิกครอบครัว พ่อ แม่ พี่ วาดไก่ในลานหลังบ้านที่เราชอบเอาปลายข้าวให้กิน

ลานหน้าบ้านที่ชอบนั่งเล่นขายของกับเพื่อน สระน้ำหลังบ้านที่ถูกห้ามเข้าใกล้

ห้องนอนที่พ่อจะอุ้มเข้ามานอนข้าง ๆ ที่นอนพี่ชาย (แม้จะรู้สึกตัว แต่ก็หลับตาพริ้มนอนต่อเฉย)

และที่โปรดสุด ชานหลังบ้าน หลังล้อมวงกินข้าวเย็นแล้วเป็นเวลาที่รอคอย

^_,^

จดรายการ ๑ - ๑๐ ที่เราในวันนี้ ทำได้มากกว่าเด็กหญิงตัวน้อยในวัยเด็ก

^_,^

๔ สิงหาคม ๒๕๕๙

ถึง เด็กหญิงดอกอ้อที่รัก

นับตั้งแต่ฉันได้ลืมเลือนเธอไปบ้าง ฉันมีเรื่องราวอยากบอกเธอ

ฉันยังจำความสุขที่เธอหนุนตักแม่ในยามค่ำคืนนอกชานบ้าน

โดยเฉพาะคืนที่แสงสว่างจากพระจันทร์ส่องสีขาวนวลให้เห็นหน้าพ่อชัด

คืนที่จะมีนิทานสนุก ๆ จากพ่อ หรือเรื่องน่าสงสาร เช่น นางสิบสอง จากแม่

..... เรื่องราวเหล่านั้นยังแจ่มชัดเสมอ พี่โต ๆ ทำการบ้านไป

เธอก็ฟังนิทานอย่างเดียวจนหลับ บางทีฉันแอบเห็นเธอกระพริบตาถี่ ๆ นะ

ตอนพ่ออุ้มเธอเข้าไปนอนข้าง ๆ ที่นอนพี่ชาย พอพ่อมองหน้าเธอก็แกล้งหลับตาพริ้ม

แหม .... สบายละสิ ไม่ต้องเดินเข้ามานอนเอง

เธอจำความรู้สึกวันแรก ๆ ที่ซ้อนท้ายจักรยานไปโรงเรียนพร้อมพ่อได้ไหม

เธอชอบไปโรงเรียนมาก ติดกิ๊บซะกลางหน้าผากเลย มีน้ำฝนกับประนอมเป็นเพื่อนสนิท

พอสอบไล่เลื่อนชั้นไป ป.๒ ตอนหกปีครึ่ง ป.๓ เจ็ดปีครึ่ง

เธอขออนุญาตพ่อให้เลิกนอนกลางวันที่ห้องพยาบาล เพราะอยากเล่นสนุกกับเพื่อน ๆ ตอนพักเที่ยง

จบ ป.๖ ไม่รู้พ่อผิดหวังไหมที่เธอได้แค่ที่สองของโรงเรียน เธอคงจำความรู้สึกไม่ได้แล้ว

พอสอบเข้าราชินูได้ พบเพื่อนใหม่มากมาย ยังชอบไปโรงเรียนและอ่านนิยายจนหมดห้องสมุด

ก้าวหน้าขนาดเช่ากลับมาอ่านที่บ้าน แต่ต้องแอบ ๆ อ่านเฉพาะเวลาไม่ใกล้สอบ

ฤดูฝนจะเดินทางลำบากบ้าง แต่ยังเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข

จบ ม.๖ สอบเข้าเรียนทันตแพทย์ได้ ทำงานที่แรกที่ รพ.ปากคาด สสจ.หนองคาย และ รพ.สระใคร

พบการทำงานที่ยากบ้าง ลำบากใจบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เห็นเธอมีความสุขในการช่วยให้คนหายเจ็บปวด

ได้คิดสร้างสรรค์ออกแบบงานในกลุ่มวัยที่อยากทำงานด้วย

และสร้างบ้านไม้ชายทุ่ง คล้าย ๆ บ้านหลังแรกในความทรงจำของเธอ

^_,^

ถึง พี่อ้อ


^_,^