​ดายหญ้า

มือเปื้อนดินจับด้ามถ้วยน้ำดื่ม ตาแอบปลื้มมองไกลดงไผ่โน่น ยามลมโยกไม้ใหญ่ยังไหวโยน ขอบฟ้าโพ้นพฤษไพรหลากหลายพันธุ์

เหงื่อหยดย้อยคอยเหยียบย่างกลางดงหญ้า

ท่ามแสงแดดแผดจ้ากระจ่างแจ้ง

งอบเก่าเก่าเงาบังกลางแดดแรง

กองหญ้าแห้งเกลื่อนกล่นบนลานดิน


สองมือกำด้ามไม้ตรงปลายด้าม

ระวังยามจอบกร่อนเพราะก้อนหิน

มือขยับดายหญ้าบนหน้าดิน

เท้าคุ้นชินช่วยเขี่ยเกลี่ยดินดาน


ขณะกายค้อมลงไปตรงหน้า

ขณะเหงื่อเข้าตาบนหน้ากร้าน

ผืนผิวหนังยับย่นจนหย่อนยาน

รอยดำด้านดูเด่นเห็นดอกดวง


ยามเหนื่อยหนักพักเหนื่อยลดเมื่อยขบ

ร้อนก็หลบรับลมร่มมะม่วง

มองแสงรอดใบไม้คล้ายภาพลวง

บางใบร่วงลอยลมทับถมโคน


มือเปื้อนดินจับด้ามถ้วยน้ำดื่ม

ตาแอบปลื้มมองไกลดงไผ่โน่น

ยามลมโยกไม้ใหญ่ยังไหวโยน

ขอบฟ้าโพ้นพฤษไพรหลากหลายพันธุ์


เหงื่อหมาดแห้งแรงอยู่สู้ดายต่อ

รู้เพียงพอกินอยู่รู้ขยัน

เศรษฐกิจพอเพียงเลี้ยงชีวัน

สืบความฝันสานความจริงสิ่งงดงาม



โสภณ เปียสนิท

บันทึกภาพวัยเยาว์

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รวมรสบทกวี



ความเห็น (0)