วันที่ 50 ครูเชื่อว่าเราทำได้ (28 กรกฎาคม 2559)

วุ่นวาย มาถึงโรงเรียนก็ได้รับมอบหมายจากครูพี่เลี้ยงให้ทำโครงสร้างจากเส้นสปาเก็ตตี้เพื่อรองรับน้ำหนักลูกเทนนิส ส่วนครูไปอยู่เวรขายข้าวต้ม ถามครูตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าใช้ดินน้ามันยึดได้ไหม ครูก็บอกว่าไม่ได้ ให้ใช้แค่เส้นสปาเก็ตตี้ ฉันก็สงสัยว่าจะทำได้ยังไง พอทำแล้วทำไม่ได้ก็ไปหาครูว่าใช้ดินน้ำมันได้ไหม ครูก็บอกว่าใช้ได้ ไม่งั้นจะเอามาให้ทำไม อ้าว...เมื่อวานครูพูดอีกแบบ ครูพี่เลี้ยงก็ลงมือทำเอง ทำไปด้วยบ่นไปด้วย ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไง บางทีมันก็เกิดอาการน้อยใจ บางทีเราก็ไม่มีสิทธิ์น้อยใจ ครูถูกเสมอ จนต้องไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ ขออยู่เงียบ ๆ คนเดียว

วิจัยในชั้นเรียน วันนี้ไปพูดุคุยกับหัวหน้าวิชาการเรื่องวิจัยในชั้นเรียนแล้วให้เขียนปัญหาที่พบในชั้นเรียน ส่วนใหญ่ปัญหาที่พบจะเป็นพฤติกรรมระหว่างเรียน นักเรียนบางคนไม่สนใจเรียน และขาดความรับผิดชอบในการทำงานก็เลยทำให้ไม่มีงานส่ง ที่ผ่านมาฉันก็ใช้คะแนนและแสตมป์มันก็ได้ผลนะ

อยู่คนเดียว ช่วงเช้าครูพี่เลี้ยงไปโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ส่วนฉันก็นั่งอยู่ในห้องวิทยาศาสตร์คนเดียว ผ้าปูโต๊ะหาย ครูไลน์มาบอกว่ายืมผ้าปูโต๊ะก่อนนะ โอเคค่ะต้องนั่งให้เรียบร้อยสินะ 555

ครูเชื่อว่าเราทำได้ สอนคาบสองพร้อมกับบอกคะแนนสอบกลางภาค นักเรียนลุ้นกันหนักมาก ครูหมูก็ลีลาเยอะซะด้วย 555 ก่อนบอกคะแนนสอบก็พูดกับนักเรียนว่าคนที่ได้น้อยไม่ต้องเสียใจ หลังสอบเรามาเริ่มกันใหม่ มันยังไม่สายเกินไป ครูหมูเชื่อว่าเราทุกคนทำได้ จากนั้นก็แจ้งคะแนนสอบเป็นรายบุคคล บางคนก็ดีใจ ขนาดสอบไม่ผ่านยังดีใจ บางคนก็เสียใจ อาจจะเป็นเพราะคาดหวังกับคะแนนไว้สูง พอบอกคะแนนเสร็จก็ถามว่าพอใจกับคะแนนที่ได้ไหม นักเรียนกลุ่มที่ไม่ค่อยสนใจเรียนก็บอกว่าพอใจครับ ส่วนคนที่เรียบร้อย ตั้งใจเรียน พอได้คะแนนสอบน้อยก็มีร้องไห้บ้าง ฉันก็ยังพูดเหมือนเดิมว่าเริ่มต้นกันใหม่ ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ข้อสอบมันไม่ได้ออกนอกเหนือจากที่ครูสอน สู้กันใหม่ ครูเชื่อว่าเราทำได้

ไม่สบาย ตอนบ่ายเริ่มมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง พอครูพี่เลี้ยงกลับมาก็ถามว่าวันนี้เป็นอะไร ไม่ค่อยปกติ ฉันก็บอกว่าปวดหัวตั้งแต่เมื่อวานแล้วไม่หาย ครูก็บอกให้ไปนอนพักที่ห้องพยาบาลแต่ฉันไม่ยอมไป จากนั้นก็เริ่มมีไข้ รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอไปนะหรือเป็นเพราะว่าไม่ดูแลตัวเอง ตอนเย็นก็จะมีเด็กมานั่งคุยด้วย เด็กก็จะมาจับมือ จับแขน และถามว่าครูหมูเป็นอะไรทำไมตัวร้อน ฉันก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร อดทนหน่อยนะร่าางกาย อย่าเพิ่งเป็นอะไรในตอนนี้ :(

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวศิริพร นำเปี้ย (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ดูแลสุขภาพดีๆนะครับ

ขัดแย้งกับครูพี่เลี้ยงเป็นเรื่องธรรมดา

ยอมเขาไปก่อน

เดี๋ยวไปสอนของเราเองจะดีขึ้น

สู้ๆครับ

เขียนเมื่อ 

ขจิต ฝอยทอง

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะอาจารย์ :)