วันที่ 45 ลืม (21 กรกฎาคม 2559)

ในวันที่ฝนตก ฝนตกแต่เช้าและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้งานเสื้อกันฝน ครูพี่เลี้ยงก็โทรหาตั้งแต่ยังไม่ออกหอ เพราะครูลืมกุญแจห้อง ปกติครูจะมาสายกว่าฉันไงแต่วันนี้ครูเป็นครูเวร

ลืม พอถึงโรงเรียนแล้วเปิดประตูห้องวิทยาศาสตร์ทำให้นึกได้ว่าลืมกุญแจหอ จากนั้นก็เดินไปหาครูพี่เลี้ยงไปช่วยครูขายข้าวต้ม ครูก็บอกว่าทำไมวันนี้ดูแปลก ๆ เมื่อคืนนอนไม่หลับและก็มาลืมกุญแจหออีก ครูก็บอกว่าไม่น่าโทรไปเร่งเลย คือคุยโทรศัพท์กับครูตอนเช้าแล้วก็รีบออกหอจนลืมหยิบกุญแจหอมาด้วย จากนั้นครูก็ชวนกินข้าวต้ม กินข้าวได้น้อยเดียว มันไม่อยากกินอะไรสักอย่าง นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย วันนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่สดชื่น แต่พยายามไม่แสดงอาการออกมา

มาเร็วเกินคาด ปกติเด็กจะมาเรียนสายตลอดเพราะถ้าเรียนวิทยาศาสตร์จะต้องเดินมาเรียนที่ห้องวิทยาศาสตร์ แต่คาบนี้มาแปลก ฉันไปนับข้อสอบที่ห้องประชุมพอกลับมาที่ห้องก็เจอนักเรียนนั่งรอในห้อง ไม่ได้นั่งรอแบบเงียบ ๆ นะ เสียงดังแบบสุด ๆ ไม่รอช้ารีบสอนเพราะคาบนี้เป็นคาบสุดท้ายสำหรับห้อง ป.5/3 อาทิตย์หน้าก็จะสอบแล้ว ต้องสอนและติวเนื้อหาให้นักเรียนอีก เป็นครั้งแรกที่สอนนักเรียนด้วยตนเอง แต่ไม่ได้ออกข้อสอบด้วยตนเอง ต้องเตรียมเด็กให้พร้อมกับการสอบครั้งนี้ จริง ๆ แล้วข้อสอบก็ออกตามเนื้อหาและกิจกรรมที่ทำมาทั้งหมด แต่ไม่รู้ว่าเด็กจะทำข้อสอบได้หรือไม่ ไม่อยากคาดหวังนะ แต่ก็ไม่อยากให้เด็กได้คะแนนน้อยเกินไป พยายามสรุป concept หลักให้เด็ก ทุ่มเททุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ขอให้ทุกคนโชคดีนะ

น้ำพริกอ่อง+ต้มจืดหัวไชเท้า ก่อนจะกินข้าวก็ต้องตักอาหารช่วยนักเรียน รอนักเรียนกินข้าวแล้วจึงจะถึงเวลาที่เราจะกินได้ ทุกครั้งที่กินข้าวพยายามคิดว่าเรากินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน อาหารถูกปากก็กินเยอะ ๆ พออาหารไม่ถูกปากก็กินน้อย ๆ ไม่มีสิ่งใดถูกใจเราไปทุกอย่างหรอก

สอนคาบห้า ไม่มีนักเรียนคนไหนเชื่อฟังเราไปทุกคนหรอก ตั้งแต่สอนมาพบว่านักเรียนที่ตั้งใจเรียนก็จะตั้งใจเรียนแบบสุด ๆ ซึ่งแตกต่างจากนักเรียนบางกลุ่ม พยายามพูด พยายามตักเตือนเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเชื่อฟัง ห้อง ป.5/1 มีนักเรียนทั้งสองแบบ ไม่เคยคิดนะว่าเป็นงานหนักที่จะต้องสอนนักเรียนห้องนี้ นักเรียนที่ตั้งใจเรียน เวลาที่เราถามมักจะตอบคำถามทุกข้อ แต่นักเรียนที่ไม่สนใจเรียนก็ต้องใช้วิธีการทั้งจี้ และตักเตือนตัวต่อตัว ก่อนเรียนได้ทำข้อตกลงกับแสงฟ้าว่าครูขอให้ตั้งใจเรียนสักคาบหนึ่งได้ไหม แสงฟ้าก็บอกว่าได้ พอเราบอกว่าสัญญากับครูนะ แสงฟ้าก็บอกว่าสัญญาครับ คาบนี้แสงฟ้าไม่ได้เอาหนังสือและแบบฝึกหัดมาเรียน ที่ผ่านมาจะไม่ยอมทำงาน จะชวนเพื่อนคุยตลอด แต่คาบนี้ไม่ต้องได้บอก แสงฟ้าไปขอกระดาษที่เพื่อนแล้วมานั่งเขียน นี่เธอทำให้ครูหมูแอบยิ้มนะ แม้แต่ครูพี่เลี้ยงก็ยิ้มตามด้วย ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ มีกำลังใจสอนขึ้นมาทันที นอกจากแสงฟ้ายังมีนักเรียนคนอื่นที่ไม่ยอมทำงาน ฉันก็ใช้วิธีพูดชื่อคนที่ไม่ยอมทำงานเพราะฉันเริ่มจำนักเรียนได้เยอะแล้ว พอพูดชื่อก็ทำให้นักเรียนคนนั้นรู้ตัวว่าต้องทำอะไร วันนี้ใช้มาตรการใครทำงานไม่เสร็จไม่ให้ออกห้อง เชื่อหรือไม่แต่ละคนกระตือรือร้นเป็นพิเศษ สอนแบบนี้ก็สนุกไปอีกแบบนะ

พี่เลี้ยงเด็ก เมื่อครูพี่เลี้ยงบอกว่าไปช่วยเลี้ยงน้องเมฆหน่อย น้องเมฆเป็นลูกภารโรงชอบอยู่กับครูสุรางค์ที่ห้องประชาสัมพันธ์ ถ้าใครไม่รู้จะคิดว่าน้องเมฆเป็นลูกครูสุรางค์แล้วนะเนี่ย เลี้ยงทั้งวัน อยู่ด้วยกันทั้งวัน ตอนแรกน้องก็หลับอยู่ พอฉันกับแอมไปถึงสักพักน้องก็ตื่น นี่เราทำน้องตื่นหรือว่าน้องนอนนานแล้ว 555

มองกล้องหน่อยค่ะน้องเมฆ


จะนอนต่อหรือจะตื่นคะ ^ ^

นับข้อสอบ เวลาว่างจากการสอนก็ไปนับข้อสอบ ฉันรับผิดชอบนับข้อสอบทุกวิชาของชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เวลานับข้อสอบเหมือนคนไม่รู้จักกัน ถามไม่ตอบ 555 ถ้าตอบเดี๋ยวต้องได้นับใหม่ เพราะมันลืมต้องนับซ้ำไม่รู้กี่รอบ แต่ก็สนุกไปอีกแบบ นาน ๆ จะได้มีการรวมตัวนักศึกษาฝึกประสบการณ์ เพราะปกติจะไม่ค่อยได้เจอกัน


รวมตัวกันนับข้อสอบ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวศิริพร นำเปี้ย (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)