มีหลายคนต้องการที่จะเป็นเจ้าของกิจการแต่เมื่อพอลงมือก่อร้างสร้างกิจการของตัวเองขึ้นมาในระยะแรกๆ ก็ดูว่าจะขมีขมันทำงานมีปัญหาหรืออุปสรรคใดเข้ามาก็แก้ปัญหาอย่างไม่ย่อท้อแต่เมื่อพอระยะหนึ่งหลายคนก็เริ่มล้า ไฟที่เคยลุกโชนในตอนแรกกลับค่อยๆ มอดลงในบางคนนั้นดูเหมือนจะดับสนิทลงเลยที่เดียวที่เหลือก็มักจะหาข้อแก้ตัวให้กับตัวเองว่า กิจการที่ทำมีปัญหามากมายบางครั้งปัญหาเหล่านั้นเราก็แก้ไขไม่ได้ ไม่มีเวลาดูแลหรือทำงานหนักแต่กลับมีรายได้เข้ามาน้อยเหลือเกินคนที่มีทางเลือกก็หันกลับไปทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนบางคนก็ล้มเลิกกิจการเสียแล้วก็เริ่มงานที่สนใจใหม่
ผมอยากจะให้คำแนะนำกับผู้ที่เริ่มต้นกิจการใหม่ๆ นะครับคือท่านต้องแน่ใจเสียก่อนที่ท่านจะเริ่มเป็นผู้ประกอบการว่างานที่ท่านกำลังจะทำนั้นเป็นงานที่ท่านรู้สึกรักและต้องการหาเลี้ยงชีวิตจากอาชีพเหล่านั้นอย่าหลงประเด็นว่างานที่ทำนั้นเป็นโอกาสใหญ่ หากไม่ฉวยไว้ก็คงไม่มีโอกาสอีกทั้งๆที่โอกาสที่ท่านเห็นนั้นไม่ใช่งานที่ท่านรักที่จะทำก็ตามผมเห็นตัวอย่างแบบนี้ที่ท้ายที่สุดแล้วล้มเหลวมาก็มากพอดูครับดังนั้นอย่าเพียงมองว่าโอกาสเป็นสิ่งที่ทำให้เราหาเงินหาทองได้เยอะเพราะ
1. มันไม่จริงเสมอไปหรอกครับว่าโอกาสใหญ่ๆ ที่ท่านหยิบคว้าเอาไว้จะสามารถทำเงินได้มากมายอย่างที่ท่านคิด
2. โอกาสไม่อยู่กับท่านตลอดไปหรอกครับการเป็นผู้ประกอบการที่ประสบผลสำเร็จนั้น ข่าวดีคือท่านสามารถหยิบฉวยโอกาสนั้นได้แต่ข่าวร้ายคือโอกาสไม่อยู่กับท่านตลอดไปแน่นอนท่านต่างหากที่ต้องเป็นคนสร้างโอกาสและรักษาสิ่งเหล่านี้ให้อยู่กับตัวท่านเองให้นานที่สุดในยามที่ท่านกระโดดลงไปทำกิจการแล้ว
3. การดำรงรักษากิจการที่ได้มาจากโอกาสที่ท่านหยิบคว้าไว้มาไว้นั้นต้องอาศัยความรักในงานที่ทำและต้องมีฝีมือครับ ถ้าไม่ฝึกปรือ หรือไม่รักในงานที่ทำก่อนทำลองตัดสินใจดูอีกทีนะครับ
บางครั้งท่านที่อ่านข้อเตือนใจที่ผมเขียนอาจจะยังไม่รู้ซึ้งหรือเข้าใจดีหรอกครับหรืออ่านๆ ไปก็เห็นมุมมองใหม่ๆ ก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันแต่ยังไม่เชื่อหรอกหลายท่านที่กำลังหลงไหลอยู่กับโอกาสที่เข้ามาอาจจะไม่คิดแบบเดียวกับผมแน่แต่ท่านที่ผ่านจุดของการฉวยโอกาสไปแล้วอาจจะเห็นด้วยกับผมว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิดใช่ไหมครับ ข้อสำคัญถ้าท่านไม่รักในสิ่งที่ท่านกำลังทำกิจการนั้นก็ไปได้ไม่ไกลหรอกครับผู้ประกอบการที่ประสบผลสำเร็จนั้นส่วนมากที่ผมเห็นว่าเขาสามารถดำรงรักษากิจการได้มาตลอดรอดฝั่งและยังสามารถขยายกิจการได้จะเป็นผู้รักในงานที่พวกเขาทำจริงๆพวกนี้ไม่เคยบ่นว่าเลยเวลาทำงานแล้วหรือไม่ยอมรับโทรศัพท์หรือพูดคุยเรื่องงานหลังเวลาเลิกงานปกติของพวกมนุษย์เงินเดือนตลอดเวลาที่พวกเขาไปเที่ยว ช๊อปปิ้ง ทานอาหาร หรือนั่งเล่นผู้ประกอบการกลุ่มนี้จะคอยสังเกต หรือคิดอยู่โดยตลอดครับว่าสิ่งที่เขาเห็น ได้ยินหรือ ได้รับคำบอกเล่านั้นจะนำไปปรับใช้ในกิจการของพวกเขาได้อย่างไรไม่น่าเชื่อนะครับคนจำพวกนี้นั้นก็มีอยู่ในโลกด้วยหรือแต่เชื่อผมเถอะครับว่ามีอยู่จริงและมีอยู่มากเสียด้วยโดยเฉพาะกลุ่มของผู้ประกอบการครับ
ผมเคยได้พูดคุยกับเจ้าของโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งเรื่องการจัดการศึกษาให้กับเด็กในยุคสมัยใหม่เจ้าของโรงเรียนท่านนี้เป็นเจ้าของรุ่นที่สองที่สืบทอดกิจการโรงเรียนอนุบาลมาจากคุณแม่ของเขาอันที่จริงแล้วเธอเป็นคนที่เรียนหนังสือเก่งมาก แต่ก็ไม่ได้จบสายวิชาชีพครูมาโดยตรงเรียนมาทางการบัญชีและการตลาด เมื่อคุยกับคุณครูท่านนี้หลายๆครั้งพบว่าหลังจากจบการศึกษาด้านการบัญชีและการตลาดเธอก็ได้ไศึกษาต่อต่างประเทศทางด้าน MBA และจบกลับมาจากนั้นก็เข้าทำงานในบริษัทการเงินแห่งหนึ่งเป็นเวลา 4ปีก่อนที่จะลาออกมาเพื่อช่วยสานต่อกิจการที่บ้านคือโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้สิ่งที่ฉายแววของการเป็นเจ้าของกิจการที่ดีในตัวของเจ้าของท่านนี้คือเธอเป็นคนรักเด็กและแสวงหาความรู้เรื่องการพัฒนาการเรียนการสอนที่จะทำให้เด็กมีความเฉลียวฉลาดรู้จักคิดอยู่ตลอดเวลาครับผมถาเธอว่าทำไมถึงไม่ทำงานในบริษัทการเงินต่อหลังจากทำมาได้ถึง 4 ปีเธอก็บอกว่าอันที่จริงแล้วสถาบันการเงินที่เธอทำอยู่นั้นเป็นสถาบันการเงินที่ดีและหน้าที่ของเธอก็ดูจะมั่นคงถ้าอยู่กับบริษัทนี้ต่อไปแต่ที่เธอกลับมาช่วยที่บ้านบริหารโรงเรียนนั้นเพราะเธอมีความรู้สึกลึกๆข้างในว่าเธอต้องการที่จะสอนหนังสือ เด็ก ได้อยู่และได้ดูแลเด็กแต่เธอก็พยายามจะบอกตัวเองมาตลอดว่าความรู้สึกเหล่านั้นที่เกิดขึ้นนั้นไม่น่าใช่ความต้องการที่จริงของเธอหรอกในท้ายที่สุดแล้วเธอก็หนีความจริงในใจตัวเองไปไม่พ้นคือต้องขอลาออกจากงานและกลับมาบริหารโรงเรียนอนุบาลที่เธอรัก
ตลอดเวลาที่เราพูดคุยกัน คุณครูท่านนี้ก็จะสอบถามผมอยู่เรื่อยๆว่าผมมีวิธีการสอนลูกศิษย์ของผมอย่างไรมีวิธีการอะไรที่แปลกแตกต่างไปจากการสอนทั่วๆไปหรือวิธีการสอนที่ผมใช้สอนนิสิตอยู่นั้นสามารถนำไปปรับใช้ในการสอนกับเด็กได้หรือไม่อย่างไรและในความคิดเห็นของผมนั้นควรจะใช้วิธีไหนในการจัดการเรียนการสอนให้กับเด็กได้ดียิ่งขึ้นเรานั่งสนทนากันหลายครั้งครับ ที่น่าสนใจคือเธอไม่ได้เอาแต่ถามแต่คำตอบที่เธอได้รับไปนั้นเธอก็นำกลับไปลองใช้อยู่โดยตลอดและนำผลก็การทดลองใช้มาเล่าให้ผมฟังซึ่งบางอย่างก็ดีและเหมาะสำหรับเด็กบางอย่างก็ยังไม่เหมาะสมสำหรับเด็กเล็กแต่ใช้ได้ผลกับเด็กที่โตแล้ว
ข้อดีของเธอคือเธอไม่เคยบ่นให้ผมฟังเลยครับว่าเธอเหนื่อยกับการทำแบบนี้ทุกครั้งที่เราคุยกันเธอจะดูเหมือนอยากรู้มากขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็อ่านหนังสือตำรับตำราทางการศึกษาของเด็กมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสิ่งนี้เป็นคุณลักษณะที่ผมอยากนำมาแลกเปลี่ยนให้ท่านผู้อ่านได้รับทราบกันครับเพราะเป็นคุณลักษณะที่ผมพบในผู้ที่ทำงานที่ตนเองรักมากที่จะทำงานในลักษณะที่คิดแค่ว่าต้องทำ เพราะเมื่อท่านรักในสิ่งที่ท่านทำแล้วคำว่า “ไม่มีเวลา” นั้นผมคิดว่าไม่มีในพจนานุกรมของเธออย่างแน่นอนครับเพราะถ้าท่านทำในสิ่งที่ตัวเองรักแล้วเวลานั้นท่านจะหาให้มีได้เสมอครับและนั่นเป็นการเรียนรู้ที่ผมคิดว่าคุ้มค่ามากจากการที่ได้คุยกับเจ้าของกิจการท่านนี้ครับ
บุริม โอทกานนท์
6 พฤศจิกายน 2549
