ชีวิตเด็กปี1 ของรัชนีกร


สวัสดีคะดิฉันนางสาวรัชนีกร วรรณพงษ์ นิสิตชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ดิฉันเป็นคนจังหวัดชัยภูมิ พ่อแม่ทำอาชีพค้าขาย ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หาเช้ากินค่ำส่งลูกเรียน 2 คน คือฉันกับน้องสาว เข้ามาเรียนมหาลัยใหม่ๆ ค่าใช้จ่ายเยอะมากๆ แม่ก็ยอมจ่ายเพื่อลูกจะได้มาเรียนต่อ ดิฉันเองเป็นเด็กน้อยท่เข้ามาเรียนต่อมหาลัย ไม่รู้จักใครไม่มีแม้กระทั้งเพื่อน อยู่หอพักคนเดียวมาเรียนคนเดียวเพราะเพื่อนสนิทโรงเรียนเดียวกันก็แยกย้ายไปเรียนที่ต่างๆ มาเรียนใหม่ๆแม่ไม่ได้ให้เอารถมาใช้ดิฉันใช้วิธีการเดินเพื่อในการไปเรียน เพราะหอพักก็ไม่ไกลจากมหาลัยมาก ประมาน 1 กิโลได้ (หอนภาพรทางไปวัดป่ากู่แก้ว) ดิฉันก็เดินตลอด จนไปเรียนที่สาขาก็เจอเพื่อนๆ เพื่อนก็มารับมาส่งบ้างบางครั้ง จนวันหนึ่งดิฉันเห็นป้ายให้ยืมจักรยานก็เลยเข้าไปสอบถามเเละไปใช้บริการยืมจักรยานของมหาลัย จากนั้นก็ปั่นๆๆๆอย่างเดียวเลยค่ะ55 สนุกทีเดียว วันไหนฝนตกก้เเย่ไป ถนนทางหอก็ยิ่งมีแต่หลุ่ม ชีวิตในการเดินทางไปเรียนเป็นเเค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่มีอีกอย่างที่สำคัญมากๆๆคือ เงิน พ่อกับแม่จะให้ใช้เดือนล้ะ ไม่กำหนดถ้าเงินหมดก็ให้โทรหาแม่ แต่ดิฉันรู้สึกไม่ดีทุกทีที่ต้องโทรขอเงินแม่ เเม่ทำงานขายของอยู่บ้านแม่ลงทุนของทุกวัน กว่าจะได้กำไรกลับคืนมาก้หลายอาทิตย์ แม่ก็ตายจ่ายเยอะ ดิฉันเรียนปี1 ก้ขายของออนไลน์แบ่งเบาภาระแม่มาตลอดๆแต่ขายของออนไลน์มันขายได้ตลอดแค่โพสๆขาย ดิฉันเหลือเวลาว่างตั้งมากมายเพราะเรียนไม่กี่หน่วยกิจ ดิฉันจึงมีโอกาสได้รู้จักกับเพจ มมส LINK SHOP มีคนมาประกาศรับพนักงานส่งอาหาร พี่เขาประกาสว่ารับผู้ชาย แต่ดิฉันคิดว่าแค่ส่งอาหารมันจะยากอะไรก็เลยทักไปถามพี่เขา เเล้วขอสมัครงาน พี่เขาก็เลยให้ลองไปทำดู จะไปทำงานส่งอาหารแต่ไม่รู้เรื่องเลยว่าอพักอะไรอยู่ส่วนไหนบ้าง55 ตลกตัวเองสุดๆ วันแนชรกไปเรียนรู้านมีพี่ผู้ชายพาไปตามวอยต่างๆพี่เขาก้บอกว่าซอยนี้มีหอชื่อนี้ แต่ละซอยจะมีชื่อเรียกเฉพาะ เช่นซอยเซเว่นวุ่นวาย วันถัดมาเป็นวันเเรกของการส่งอาหารซึ่งเราตั้งไปคนเดียว หอเเรกที่ส่งจำได้เลยว่าคือหมู่บ้านลักษณาวดี ดิฉันเองสับสนมากมีหลายลักษณาวดีเหลือเกินวนรถไปมา เสียเวลาไปนาน สงสารลูกค้าที่รออาหารนานมากวันนั้น แรกๆดิฉันรู้สึกว่าจะทำงานนี้ต่อไปดีไหมนะทำไมมันยากลำบากจัง แดดนสารคามก็ร้อนเวอร์ ฝุ่นก็เยอะเหลือเกิน แต่เอาไปเอามากลับกลายเป็นว่ารู้สึกมีความสุข คิดสะว่าไปขับรถเล่น ทุกๆๆครั้งที่ไปส่งอาหารฉันจะรีบมากๆ เพื่อให้ไปถึงลูกค้าให้เร็วที่สุด มันทำให้เกิดความสนุกในการทำงาน รายได้วันล้ะ200บาทสำหรับคนอื่นอาจจะไม่คุ้ม แต่ที่ทำงานนั้นพี่ที่ร้านเขาดูแลเราเหทือนน้องเเท้ๆ เขาช่วยเหลือเราในเรื่องๆต่างๆ มันกลายเป็นความรัก ความผูกพันธ์ทั้งกับพี่เจ้าของร้าน และลูกค้าที่เราไปส่งของ ดิฉันมีความสุขมากแต่หลังจากทำงานได้ 3 เดือน เกิดอุบัติเหตุตอนไปส่งกับข้าวที่หอพักฝั่งหน้ามอ แถวๆคอนโอาจาร์ย ดิฉันเสียหลักรถล้ม ได้แผลมา จากวันนั้น ก็ได้เลิกทำงาน เพราะแม่รู้ แม่เลยไม่ให้ทำ มันเป็นงานที่เสี่ยงอันตรายมากๆ ส่วนมากจะมีผู้ชายไปทำ แต่ดิฉันคิดว่า ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ทำได้เหมือนกัน แต่วันนั้นที่เกิดอุบัติเหตุตัวฉันเอง ประมาท เลยทำให้เจ็บตัว นี่ก้เป็นเรื่องราวส่วนหนึ่งของดิฉันนะคะ

ปล.ขออภัยด้วยนะคะดิฉันไม่มีรูปถ่ายตอนส่งอาหาร ไม่ได้ถ่ายไว้เลย

เข้าปี1ใหม่ๆ


คำสำคัญ (Tags): #วิชาพัฒนานิสิต
หมายเลขบันทึก: 610927เขียนเมื่อ 20 กรกฎาคม 2016 09:43 น. ()แก้ไขเมื่อ 21 กรกฎาคม 2016 09:21 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี