ความทรงจำที่ไม่มีวันลืม

ความทรงจำที่ไม่ลืมเลือน

เรื่องนี้ผ่านมาแล้วเมื่อข้าพเจ้าอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 ตอนนั้นข้าพเจ้ามีความสุขมากมีครอบครัวที่ดี อบอุ่นทุกครั้งเวลาอยู่ร่วมกันครอบครัวข้าพเจ้าอยู่ร่วมกันแบบไปมาหาสู่ ตาข้าพเจ้ามีลูก4คนซึ่งอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน3คนซึ่งปลูกบ้านอยู่ติดกันทั้ง2หลัง และมีญาติที่อบอุ่น อาทิตย์หนึ่งจะมากินข้าวร่วมกันประมาณ4วัน เป็นแบบนี้ประจำทำให้ความผูกพันเพิ่มขึ้นทุกวัน

ปีนั้นแม่ข้าพเจ้าขายของให้สหกรณ์หมู่บ้านและเมื่อวันหยุดและหลังจากเลิกโรงเรียนข้าพเจ้าก็ได้ช่วยขายโดยมีตามาอยู่เป็นเพื่อนทุกครั้ง มีวันหนึ่งข้าพเจ้ากลับมาแต่โรงเรียนและจะมาขายของแทนแม่ แต่ร้านปิดทำให้ข้าพเจ้าสงสัยว่าแม่ไปไหนจึงได้โทรศัพท์ไปถามจึงได้ความว่าไปเฝ้าตาอยู่โรงพยาบาลแต่ก็พอทราบอยู่แล้วว่าตาเข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำเพราะว่าตาเป็นทั้งโรคความดัน โรคหัวใจ และโรคเบาหวาน ตกเย็นลุงก็มารับไปเยี่ยมมีคนไปเยี่ยมตาเยอะมาก เพราะตาเป็นที่รักของทุกคน เป็น*จ้ำประจำหมู่บ้าน อีกอย่างหลานตาเยอะมาก สอบถามตาก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ให้อยู่รอดูอาการ1คืนก็กลับบ้านได้ วันรุ่งขึ้นอาการตาก็ดีขึ้นแล้วมาเฝ้าข้าพเจ้าขายของที่สหกรณ์เหมือนเดิม

ผ่านไปประมา3วัน ข้าพเจ้าก็กลับจากเลิกโรงเรียนแล้วจะกลับมาขายของตามปกติ แต่เห็นพ่อเฝ้าร้านแทนเลยถามว่าแม่ไปไหน พ่อก็บอกว่าแม่ไปหาตาที่โรงพยาบาลข้าพเจ้าก็ไม่ได้ถามอะไรต่อคงไปตรวจโรคตามปกติ ตอนค่ำมีโทรศัพท์เข้ามาพ่อข้าพเจ้าก็กดรับสายข้าพเจ้าก็ขายของตามปกติวันนั้นลูกค้าเยอะมาก ข้าพเจ้าก็ยินพ่อถามปลายสายว่า”ไปทันบ่?”….”เบิ่ดหล่ะแม่นบ่?”แล้วพ่อก็วางสายไป ตอนนั้นก็จับใจความไม่ค่อยได้เพราะข้าพเจ้ามัวแต่ขายของแล้วพ่อก็เข้ามาบอกว่า”ตาเสียแล้ว แม่ไปไม่ถึงโรงพยาบาลน้าโทรมาบอกแม่ก่อน’ตอนนั้นข้าเจ้าอึ้งและทำอะไรไม่ถูกร้องไห้ต่อหน้าลูกค้าที่กำลังซื้อของและจ่ายเงินโดยไม่อาย พ่อข้าพเจ้าจึงปิดร้านก่อนเวลาเพื่อมารอรับตาที่บ้าน ความรู้สึกของข้าพเจ้าตอนนั้นคิดไปต่างๆนาๆ ว่าใครจะมาเฝ้าหนูตอนหนูขายของ ใครจะให้กำลังใจหนูเวลาหนูท้อ ใครจะไปซื้อข้าวกลางวันมาให้หนู ใครจะนึ่งข้าวให้หนูตอนหนูขี้เกียจ ใครจะซื้อนมให้หนูและเช็ดตัวหนูวันที่หนูไม่สบาย ตาไม่เคยตีหลานท่านเลยซักคนเดียว ตารักหลานท่านทุกคนและทุกคนก็รักท่าน จนตอนนี้ผ่านมาแล้ว2ปี ความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิมเหมือนตาไม่เคยหายไปจากพวกเรา ตายังคงอยู่เป็นความทรงจำของเราแบบนี้และตลอดไป

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความทรงจำที่ไม่มีวันลืม



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ความทรงจำอันเ็นปัจจุบัน ครับ

ชื่นชมครับ