คิดถึงจัง The Gang 6/3 UPR #25 เพื่อนไม่เคยเก่า

UPR หรือ อพร. ย่อมาจากโรงเรียนอุดรพิทชัยรักพิทยา ผมเรียนที่นี่มาตั้งแต่มัธยมต้นถึงมัธยมปลายถือได้ว่ามีความผูกพันธ์มากและผมจะบอกเล่าถึงสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นอีกช่วงชีวิตหนึ่งที่ค่าและมีความสุขของผมเลยครับ คือช่วงของการเข้าเรียนต่อ ม.4ซึ่งได้เรียนห้อง 3 ถือได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงอยากเพราะต้องเจอเพื่อนใหม่อะไรก็ใหม่หมดและตอนแรกด้วยความที่ผมเองเป็นเด็กเก่าเก่านี่คือเรียนม.ต้นที่โรงเรียนนี้และพอเข้ามาเรียนห้องม.4/3 ส่วนใหญ่ก็มีแต่เด็เก่าๆทั้งนั้นเกือบ 80% ทำให้บางทีอาจจะเกิดการไม่ชอบขี้หน้ากันและผมเองก็ค่อนข้างไม่ชอบเพื่อนหมดทั้งห้องเลย55 ที่ไม่ชอบคือไม่เคยคุยกันนะครับแต่แค่เดินผ่านก็ไม่ชอบสรุปง่ายๆคือมองคนจากภายนอก(อันนี้ถือว่าไม่ดีนะครับ)แต่ผมก็พยายามทนและพยายามเปิดใจลองพูดคุยกับเพื่อนดูก็ถือว่าทุกอย่างเริ่มดีขึ้นคือหลังจากเริ่มรู้จักกันก็เริ่มที่จะยอมรับและเข้ากันได้ครับและใช่ช่วงแรกๆทุกคนจะไปกันกลุ่มใหญ่แบบกลุ่มหนึ่งประมาณ 10คนได้ครับ แต่พอช่วงม.5 ก้เริ่มแตกกันไปบ้างเริ่มไปกันทีละ2-3 คนคือทุกคนเริ่มหาเพื่อนสนิทได้ละครับเลยแยกวง และผมเองก็มีเพื่อนสนิทคนนึงครับคือสนิทกันมากคือคุยกันทุกวัน(คือคุยโทรศัพท์หลังจากเลิกเรียนงี้บางวันถึงเช้าตี3ตี4ประมาณนี้ครับ)ไปไหนไปด้วยกันตัวติวกันจนดดนเพื่อนแววว่าเป็นแฟนกัน แต่จริงๆแล้วพวกผมไม่ได้เป็นไรกันแค่สนิทกันมากครับ และอาจจะเพราะสนิทกันมากหรือเปล่าที่ทำให้เพื่อนผมเริ่มที่จะได้ยินคนอื่นเปรียบเทียบเรื่องการเรียนของพวกเราสองคนจนทำให้ผมรู้สึกว่าเพื่อนเริ่มจะแปลกไปคือกลัวว่าผมจะเก่งกว่าแล้วไม่ยอมบอกงานไม่ยอมอธิบายในสิ่งที่ผมไม่เข้าใจเหมือนตอนแรกๆคือเพื่อนผมคนนี้จะเป็นคนที่เก่งคำนวรแต่ผมเก่งด้านการจำคือต่างคนต่างคอยบอกกันครับแต่ช่วงหลังเพื่อนเปลี่ยนไปมากจนมีครั้งหนึ่งคือเพื่อนผมบอกคนอื่นได้ในทุกอย่างที่เขาไม่เข้าใจยกเว้นผมคนเดียวและหลังจากนั้นพวกผมก้เริ่มห่างกันเพื่อนผมคนนั้นเลยไปคนเดียวคือเพื่อนในห้องก็รับไม่ได้กับสิ่งที่เพื่อนทำครับในเรื่องของการไม่ยอมบอกงานหรือการบ้านเพราะบางทีมีเขาคนเดียวที่รู้เรื่องจากอาจาร แต่อาจจะโทษเขาไม่ได้หรอกครับ55 กลับมาถึงตอนแยกกันผมก็ได้มาเข้ากลุ่มใหม่ซึ่งกลุ่มนี้จะเป็นกลุ่มที่ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่จน ณ ตอนที่พยายามเข้ากลุ่มแต่ก็ลองเข้ามาดูครับเพราะผมจะเรียกกลุ่มพวกนี้ว่า ลูกคุณหนู ด้วยความที่พวกนี้ดูแต่งตัวและดูมีเงินใช้ของแบรนตอนแรกก็คิดว่าจะเข้ากันไม่ได้แต่ที่ไหนได้กลับตรงข้ามสะอีกคือเหมือนได้มาสัมผัสจริงๆพวกนนี้มันไม่ได้เป็นแบบที่คิดเลย และความคิดการใช้ชีิวตหรือนิสัยกลับคล้ายกันหมดพอมาอยู่กับพวกนี้บอกเลยครับ ชีวิตม.ปลายของผมเริ่มมีสีสันมากขึ้นไม่ต้องจมกับการเรียนมากเกินไปแต่ไม่ใช่พวกนี้ไม่เรียนนะครับพอเข้ามาอยู่นี่ใครจะรู้ว่าผมแซงหน้าเพื่อนคนเก่าไปเยอะเลยจนทำให้เขาไม่ชอบพวกผมเท่าไหร่ หลังจากนั้นเราก็ทั้งเล่นทั้งเรียนมีเวลาว่างเราไปเที่ยวใช้ชีวิตคุ้มมากครับสนุกมากมีหลายที่ทะเลาะกันบ้างแต่ก็ดีกันเพราะไม่อยากเสียใครไปครับ พอขึ้นม.6เราก้ต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่างคนต่างมาหน้าที่แต่พวกเรายังตัวติดกันตลอด อ่อผมลืมแนะนำ กลุ่มนี้จะมีชาย 3 คน หญิง 2 คน มผมคือแสน ม่อน นัท หญิง โบว์ บ๋อม แล้วพอถึงตอนแยกก็ใจหายนะครับเพราทุกคนต่างได้ที่เรียนคนละที่หมดเลยแต่ทำไงได้ครับมันคือหน้าที่ แต่จนถึงทุกวันนี้เรายังเจอกันทุกเทศกาลและปิดเทอมภาคฤดูร้อนเรายังไปเที่ยวกันตลอดทุกปีครับ ตอนนี้ก็กำลังหาเวลาว่างมาเจอกันเสมอครับแต่ทุกครั้งที่มีเรื่องไม่สบายใจผมจะบอกพวกมันและบางทีก้หยิบรูปกลุ่มเราขึ้นมาดุแล้วผมก็จะยิ้มเอง ไม่เคยบอกรักพวกมันเลย ถ้าเผื่อพวกมันอ่านจะบอกว่ารักพวกมึงนะ

นัดกันกินข้าวปีใหม่


เที่ยวเกาะล้านกันไปกันครบ5คนแต่ ขาดบ๋อมไปไหนไม่รู้ตอนถ่ายรูป555


ไปเที่ยวกรุงเทพช่วงปีใหม่ ขาดนัทฝึกอยู่กรมตำรวจอดเจอเพื่อน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน sanbook



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

เพื่อน

นิยามไม่รู้จบ