คิดถึงคุณปู่ที่รัก

คิดถึงจังที่รัก…

ตั้งแต่ฉันเกิดได้หนึ่งเดือนพ่อแม่ก็ต้องไปทำงานต่างจังหวัด ปู่เป็นคนดูแลเลี้ยงดูฉันจนฉันอยู่ประมาณมอสาม ฉันถึงได้มาอยู่กับพ่อแม่ ปู่เป็นคนใจดีมาก ไม่ค่อยพูด ตามใจฉันทุกเรื่อง ปู่เป็นคนปั่นจักรยานไปส่งฉันที่โรงเรียนทุกวัน โรงเรียนฉันอยู่ห่างจากบ้านสองกิโลตั้งอยู่บนที่สูง ปู่ปั่นไปส่งไปรับฉันทุกวัน ตอนเด็กฉันเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมาก เที่ยงคืนยังงอแงให้ปู่พาไปซื้อขนมปู่ก็ยอม มีวันหนึ่งที่ฝนตกถนนลื่นมาก ปู่ปั่นจักรยานไปรับฉันจากโรงเรียนเหมือนทุกวัน เราลื่นล้มกันหัวเข่าปู่ฉีกแผลใหญ่มากแต่ปู่ก็วิ่งมาหาฉันกอดฉัน ฉันร้องไห้ ปู่อุ้มฉันขึ้นรถแล้วปู่ก็จูงให้ฉันนั่งทั้งๆที่ปู่เลือดไหลเต็มเลย ตอนนั้นฉันอยู่อนุบาลแต่ทำไมฉันจำเห็นกาลนี่ได้แม่นมาก ฉันสงสารปู่ ปู่ต้องเจ็บมากแน่เลย อีกเรื่องหนึ่งที่ฉันจำได้แม่นฉันทำปู่เจ็บ ประมานปอสองเป็นวันที่พ่อแม่ต้องไปต่างจังหวัดอีกครั้ง ฉันยากไปกับพ่อแม่มากแต่ไปไม่ได้ปู่เป็นคนมาดึงฉันไว้ ฉันฝืนดิ้นจะวิ่งตามฉันทั้งกัดทั้งหยิกจิกปู่จนเลือดออกแผลเต็มตัวปู่ ตอนนั้นฉันยังเด็กฉันคงไม่คิดอะไรแต่ฉันก็จำแผลที่ตัวปู่ได้ พอโตขึ้นมาฉันรู้สึกผิดมากที่ทำร้ายท่าน ฉันตั้งใจว่าจะเรียนให้จบให้ท่านมารับปริญญาให้ท่านเห็นความสำเร็จเห็นฉันมีหน้าที่การงานที่ดีฉันตั้งใจอยากตอบแทนดูแลปู่เหมือนที่ปู่ดูแล แต่ฉันก็ไม่มีโอกาสเลยที่จะได้ทำมันทำให้ฉันรู้สึกผิดมาก เสียใจ คิดถึงปู่ทุกวัน ปู่จากฉันไปตอนฉันอยู่ปีสองแต่ฉันไม่เคยรู้สึกว่าไม่มีปู่เลย ฉันคิดเสมอว่าปู่อยู่ข้างฉันคอยดูแล เฟินขอโทษนะปู่ที่ไม่มีกาสได้ตอบแทน ปู่รอดูความสำเร็จอยู่ข้างๆเฟินนะ รักปู่มาก คิดถึงปู่มากนะ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ด้วยความคิดถึง



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ในความทรงจำอันดีงาม

ปู่ คือ ความเป็นนิรันดร์ของนิสิต ครับ