บันทึกการฝึกสอน
วันพุธ ที่ 15 มิถุนายน พ.ศ.2559
เรื่อง “มารู้จักคำอุทานกันเถอะเด็กๆ”
15 มิถุนายน 2559 วันนี้เป็นการสลับร่างและสมองของตัวเองมาจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในราบวิชาภาษาไทย มีครูบางท่านบอกเราว่าเราไหวหรือไม่ เราก็ตอบท่านไปว่าจิตใจของหนูยังไหวแต่ร่างกายและสมองหนูเริ่มล้า บางครั้งก็อยากบอกว่า หนูพยายามที่สุดแล้วค่ะแต่หนูยังทำได้ไม่ดีพอ หนูยอมรับว่าเครียดมาก เครียดจนหายเครียด คิดมากก็ยอมรับเพราะว่าบางทีสิ่งที่ไม่ถนัดก็อาจจะทำให้เรากดดันตัวเองได้มาก แต่จะไม่ยอมท้อถอยเพียงเท่านี้ พยายามปลอบใจตัวเองว่าเราต้องทำได้ ทำให้ดีที่สุดเท่าที่นักศึกษาฝึกสอนคนหนึ่งจะทำได้ มีอาจารย์ท่าหนึ่งเคยสอนเราไว้ว่า นักศึกษาฝึกสอนก็เหมือนกับนักศึกษาแพทย์ที่ต้องที่อาศัยความรู้และประสบการณ์ถึงจะเชี่ยวชาญในด้านนั้น ครูพี่เลี้ยงก็เปรียบเสมือนอาจารย์หมอที่ต้องคอยอธิบายคอยสอนให้เราเข้าใจและเป็นตัวอย่างในการการสอนในการทำงาน ดังนั้นสองส่วนนี้จึงมีความสัมพันธ์กัน ไม่มีใครเก่งได้โดยไม่อาศัยความรู้และประสบการณ์ ขอบคุณทุกฝ่ายและทุกคนที่เข้าใจในตัวของเรา ขอบคุณที่ช่วยเหลือและการให้คำแนะนำดีๆ ซึ่งในวันนี้เป็นการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนภาษาไทย ในเรื่อง “คำอุทาน” เราได้เตรียมกิจกรรมไปอย่างดี ชื่อกิจกรรมว่า “ร่วมกันคิด นึกสักนิดอย่างคำอุทาน” โดยกิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมที่ให้นักเรียนได้แสดงบทบาทสมมุติเกี่ยวกับคำอุทานที่นักเรียนได้รับ...การสอนในวันนี้ถือว่าประสบความสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแต่ก็พบความผิดพลาดอยู่ คือ พลาดอธิบายความแตกต่างระหว่างคำอุทานบอกอาการกับคำอุทานเสริมบท ว่าแตกต่างกันที่ คำอุทานบอกอาการนั้นจะตามด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์เสมอ เช่น คำว่า “โอ๊ย !” คำว่า “เอ๊ะ!” เป็นต้น แต่คำอุทานเสริมบทจะไม่ใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์ เช่น ล้างไม้ล้างมือ , หนังสือหนังหา
ดังนั้นในวันนี้จึงเป็นอีกวันหนึ่งที่เป็นบทเรียนสำคัญอีกบทเรียนหนึ่งที่สะท้องให้เราเห็นว่าเราจะต้องเตรียมความพรอมให้มากกว่านี้ จะต้องมีความรู้และความเข้าใจในเรื่องที่จะสอน ต้องอ่านหนังสือให้มากกว่าเดิม คนเป็นครูต้องไม่หยุดที่จะพัฒนาตนเอง ยิ่งเราเรียนรู้ได้มากเท่าไหร่ก็จะเป็นผลดีกับตัวเอง...สู้สู้..คนข้างหลังรอดูความสำเร็จของเราอยู่
