วันที่ 16 ปลอบเด็กก็เป็น (7/06/2559)

miwnii
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

มาโรงเรียนพร้อมอาการเจ็บคอนิดๆ มาโรงเรียนเช้าก็เพื่อมาเตรียมสื่อการสอน วิชาแรกของวันนี้คือ คณิตศาสตร์ ดีนะที่สื่อไม่ค่อยเยอะ ก็เลยไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ (มั้ง)

การเรียนคณิตศาสตร์วันนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับโจทย์ปัญหาระคน ตอนสอนก็เหมือนเด็กจะเข้าใจนะ เพราะวิธีการทำมีอยู่ 2 แบบ พอให้นักเรียนทำแบบฝึกหัดเท่านั้นแหล่ะ หันไปทางไหนก็มีแต่คนยกมือถาม สงสัยเราคงอธิบายไม่ชัดเจน เลยต้องเริ่มอธิบายใหม่อีกรอบ กว่าจะเข้าใจได้นี่ จากอาการแสบคอนิดๆก็เริ่มกำเริบขึ้น แค่กลืนน้ำลายยังแสบคอ นี่แหล่ะชีวิตของนักศึกษาฝึกสอนที่สอนนักเรียน 41 คนแต่ไม่ได้ใช้ไมค์ สงสัยฝึกสอนเสร็จเสีเสียงคงไม่เหลือ 555 สุดท้ายเด็กส่วนมากก็ทำงานไม่เสร็จ เพราะกว่าเราจะอธิบายเสร็จอีกรอบก็เหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีแล้ว

คาบบ่ายวันนี้ก็มีสอนภาษาไทย ให้นักเรียนอ่านออกเสียงบทเรียน บางคนก็อ่าน บางคนก็ไม่อ่าน ก็เลยต้องเดินไปดูทั่วห้อง ถ้าไม่ไปดูก็ไม่ยอมอ่าน เด็กหนอเด็ก อุตส่าห์จะไม่ใช้เสียงมากละนะ ที่ไหนได้ใช้หนักกว่าคาบแรกอีก เฮ้อ...เป็นแบบนี้ทุกวันก็คงไม่ไหว สอนเสร็จสักพักก็ไปส่งเด็กแข่งขันการอ่านออกเสียงที่ห้องสมุด มีชายหนึ่งคนหญิงหนึ่งคน กว่าจะถึงคิวเด็กหาวไปหลายรอบละ 555

ผู้ชายได้อ่านก่อนผู้หญิง พอผู้ชายอ่านเสร็จก็มานั่งข้างเรา เราก็ถามว่าเป็นยังไงบ้าง เด็กบอกว่าผมทำไม่ได้ แล้วทำหน้าเศร้าๆ เหมือนเสียใจ เราก็เลยปลอบใจไปว่า ไม่เป็นไรครั้งหน้าเอาใหม่เนาะ เราทำดีที่สุดแล้ว พอพูดแบบนี้เด็กมันค่อยยิ้มออกหน่อย ส่วนผู้หญิงอ่านคล่องแต่เสียงเบาไปนิด ครูพี่เลี่ยงบอกว่าเราไม่ได้มาแข่งเพื่อเอารางวัล แต่เรามาแข่งเพื่อเอาประสบการณ์ แล้วเด็กทั้งสองก็กลับมาสู่โหมดเดิม ทำงานต่อได้ค่ะ 555 วันนี้อยู่ถึงเย็น ประมาณหกโมงได้ ช่วยครูดูแลเด็กเรียนพิเศษ ต่อจากนี้ไปคงต้องกลับเวลานี้ทุกวัน อดทนเพื่ออนาคตของเด็กนะ เพราะการมาเป็นครูคือการที่เราได้ทำบุญ และก็ได้รับบุญมากที่สุดเช่นกัน..

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวนันทพร จันต๊ะวงค์ (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)