ก้าวที่สิบสาม...บุคคลต้นแบบ ( 2 มิถุนายน 2559 )

Winaiyamon
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

สวัสดีวันพฤหัสบดี...

ทุกวันพฤหัสบดี จะมีหน้าที่ในการเป็นครูเวรประจำวัน ทำหน้าที่ครูเวรต้องมาโรงเรียนเช้า แต่เช้าวันนี้ไม่ธรรมดา ฝนตกหนักแต่เช้าเลย ฝนตกเป็นอุปสรรคสำหรับการเดินทางมาก เช้านี้เลยต้องเปลี่ยนบรรยากาศการมาโรงเรียนโดยการเดินมา ฝนตกมักจะทำให้ ทำอะไรช้าไปโดยอัตโนมัติ แต่สิ่งที่ไม่เคยเดินช้าคือวันเวลา มีเพียงความรู้สึกเท่านั้นที่บอกว่ามันเดินช้าหรือเร็ว...

วันพฤหัสบดีจะเป็นวันที่รับบทหนักที่สุดในสัปดาห์ เป็นวันที่มีสอนมากสุดและทำหน้าที่รับผิดชอบครูเวรประจำวัน ต้องทำหน้าที่สามเวลา เช้ารับนักเรียน กลางวันตักอาหารดูแลนักเรียนรับประทานอาหาร ตอนเย็นส่งนักเรียนกลับบ้าน นักเรียนต้องกลับบ้านให้หมดก่อนครูเวรประจำวันถึงจะกลับบ้านได้ มาโรงเรียนก่อนเจ็ดโมงเช้า กลับหนึ่งทุ่มกว่า ๆ ใช้ชีวิตในโรงเรียนคุ้มมากสิบสองชั่วโมง นี้แหละหนาชีวิตครูเวร...

การอยู่โรงเรียนถึงตอนเย็น ๆ เราจะเห็นกิจกรรมดี ๆ ที่ครูท่านหนึ่งจัดให้กับนักเรียน ครูท่านนี้ไม่ธรรมดา เพียงได้พูดคุยกับท่านเท่านั้นแหละมันทำให้รู้สึกได้เลยว่า จะมีครูที่คิดแบบนี้สักกี่คนที่อุดมการสูงส่ง และอุทิศตนให้กับนักเรียนให้กับโรงเรียนจริง ๆ เป็นครูที่จับเด็กที่มีปัญหามาบำบัดโดยการทำกิจกรรมทางดนตรีพื้นเมือง และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมันก็ดีมากเลยทีเดียว ท่านได้สอนและให้ข้อคิดไว้หลายอย่างอยู่ที่ว่าเราจะนำไปใช้ได้มากน้อยแค่ไหน ปัจจุบันหายากนะคนที่จะคิดแบบนี้ ทำแบบนี้และประทับใจมากที่ท่านพยายามนำดนตรีพื้นเมืองมาให้เด็กได้เรียนรู้ และเด็กนี้แหละที่เป็นตัวช่วยเผยแพร่ อนุรักษ์สืบต่อไป ซึ่งบัจุบันนี้มีน้อยมากที่คนยุคสมัยใหม่จะหันมาอนุรักษ์สืบทอดสิ่งเหล่านี้ ท่านบอกว่าท่านเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของสังคมเท่านั้นที่พยายามจะช่วยให้สิ่งเหล่านี้อยู่คู่กับวัฒนธรรมเมืองเหนือต่อไป ความคืดและการกระทำของครูไม่ธรรมดา บุคคลต้นแบบ บุคคลตัวอย่าง...



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวสุวิมล แดงพยนต์ (ภาคเรียนที่1/2559)



ความเห็น (0)