เด็กเอ๋ย..เด็กน้อย...(จงสู่สุคติ)

เด็กเอ๋ย เด็กน้อยยังไร้เดียงสา......

ยังโหยหาอ้อมกอดแม่พ่อทุกค่ำคืน

ฝืนใจจากบ้าน....ต้องใฝ่เล่าเรียน....

มีครูดูแล มีเพื่อนได้เล่น....ได้ให้หายเหงาและเจือจาง

พ่อและแม่ทางบ้าน.....ยิ่งห่วงหา

ตื่นและนอน ...นึกได้ก็คิดถึง

แก้วตา ดวงใจ ...จากบ้านต้องไปอยู่ไกล

เพื่อเจ้าได้มีวิชา.....กลืนน้ำตา จำต้องใจดำ

ค่ำคืนหนึ่งคืนนี้ .....ช่างเป็นค่ำคืน.ที่มึดสนิทกว่าทุกค่ำคืน

ควันทมึน...ช่างโหดร้าย...ได้กระชากพลัดพรากลมหายใจ

ทำไมเล่านางฟ้า ..จึงเฉยชา .เหตุใดไม่มาปกป้องดูแล

ใยจึงปล่อยให้เด็กน้อยไร้เดียงสา ไม่ให้มีรอยยิ้มเสียงหัวเราะอีกเลย

.....ขอดวงวิญญาณเด็กน้อย ..สู่สุคตินะ....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน การกลับมาอีกครั้งของคนกิ๊กก๊อก



ความเห็น (0)