สังคมก้มหัว (คารวะ)


คนมีคุณ คุณคารวะ ก้มหน้าให้

คนทำให้ สังคม อุดมขาว

คนรู้จัก รักษา ขยะคาว

คนรู้ข้าว รู้คุณ หนุนชีวา

คนคือครู หมู่ชน คนยกย่อง

คนมีท้อง ต้องระวัง ลุกนั่งหนา

คนผู้นำ นำทาง อย่างราชา

คนมีค่า น่าเคารพ น้อมนบมือ

คนอย่างพระ พาใจ ให้ไกลบาป

คนแก่กราบ ประทับใจ ได้นับถือ

คนมีค่า มีคุณ เป็นบุญมือ

ได้ยึดถือ ยกมือไหว้ ด้วยใจจริง

แต่สังคม ก้มหน้า ที่บ้าสื่อ

เขาก้มถือ สื่อสาร กันฟรุ้งฟริ้ง

มือจับเครื่อง นิ้วเยื่องย้าย ไม่ประวิง

ตากลอกกลิ้ง อย่างลิงโลด จดจ้องจอ

การรับรู้ อยู่ที่เดียว หวาดเสียวนัก

ใครกล่าวทัก ก็ทักไป ไม่แลหนอ

ตีกรอบกิจ พิจเพ่ง เล็งหน้าจอ

แวดล้อมส่อ ภัยใด ไม่ใยดี

สมองคน ถูกกลไก ไหลบ่าบ่ม

จึงเที่ยวก้ม จมจอ จ่อทุกที่

คารวะ หน้าจอ ทอพาที

ก้มหน้าคีย์ ไม่มีเบื่อ อดเหลือเกิน

นี่คือคน ที่กลไก ในสมอง

ถูกรื้อกอง ใส่กล่องกล จนคนเหิน

ถูกโน้มนำ แล้วย่ำยี ขี่จนเพลิน

จนยับเยิน เดินก้มหน้า จนตาลาย

เกิดยุคจม ก้มกัด สมาร์ทโฟน

นี่คือคน พลเมือง ทำเรื่องใหญ่

ทั้งคนแก่ และเด็ก ถูกเสกใจ

ให้ก้มไหว้ คารวะ smartphone

อันที่จริง หญิงชาย ทั้งหลายแหล่

ล้วนอ่อนแอ แก่ "แอปเปิ้ล" จนเพลินผล

"กาแลกซี" ตีตลาด สมาร์ทโฟน

"ซัมซุง" ล้น คนนิยม จมออนไลน์

คนที่แพ้ คือเรา เขาไล่ต้อน

มาออดอ้อน โฆษณา หารุ่นใหม่

สมองคน มีกลลวง ช่วงชิงใจ

ให้คนไทย ใจสยบ หลบตากัน

จึงก้มหน้า คารวะ บูชาเครื่อง

ทั่วทั้งเมือง หาเรื่องจิ้ม พิมพ์สื่อสาร

สมองคน กลายเป็นกล สมองงาน

จนดื้อด้าน งานในเครื่อง เรื่องมากมี

ผลก้มหน้า ตาหู ดูไม่รอบ

ใจถูกครอบ การตอบสนอง ไม่คล่องถี่

ภัยต่างๆ ทุกย่างก้าว ทุกคราวมี

สิ้นชีวี เพราะมีสื่อ "มือถือตาย"


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จับความคิด



ความเห็น (0)