จากมุมนี้


พสุธาอยากเอาใจไปใกล้ฟ้า

เพียงเมียงมองสบตาพาสั่นไหว

มันเจียมตัวว่าต่ำต้องยั้งใจ

รอวันฟ้าโน้มกิ่งให้ได้ใกล้กัน

อันตัวข้าเป็นเพียงดินจึงไร้ค่า

หากได้แตะแก้มฟ้าคงสุขสันต์

อิจฉาเมฆหอมแก้มฟ้าอยู่ทุกวัน

สายรุ้งนั้นยังได้ใกล้หลังฝนซา

เฝ้ารอวันฝนซ้ำสาดกระเซ็น

คงกระเด็นไปโดนโค้งขอบฟ้า

ช่วยแต่งแต้มสีใหม่ด้วยเมตตา

ประทับรอยบนแก้มฟ้าตลอดไป

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มือใหม่หัดแต่งกลอน



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ฟ้าบอกว่า แก้มนั้นยังอบอุ่น
นุ่มละมุนอุ่นไอใคร่ครวญหา
มาซิมา หอมแก้มอีกสักครา
จุ๊บทั้งซ้าย ทั้งขวา นะฟ้าเอย

;)...

เขียนเมื่อ 

อ่อนละมุนอุ่นละไมโอใจเอ้ย

เพิ่งได้เชยชมกลอนอ้อนคำหวาน

เหมือนน้ำเย็นชโลมใจที่ร้าวราน

ให้สุขศานต์เกษมศรีดีดั่งเดิม

:)