๓๖๑. เล่าเรื่องในโรงเรียน..บันทึกแรกแห่งปี ๒๕๕๙

“ขอเพียงเรามีความซื่อสัตย์เป็นคุณสมบัติประจำใจ รู้จักวางใจต่อสิ่งที่ชอบใจด้วยความระวัง ไม่ว่าเราจะคิดหรือทำสิ่งใดลงไป ย่อมมีความดีงามมาช่วยประคอง เพื่อให้วิถีทางที่เรากำลังก้าวไปมีความถูกต้อง และเป็นกรอบล้อมให้ชีวิตมีการเดินไปอย่างถูกทางเสมอ”

ส่งท้ายปีเก่า..ต้อนรับปีใหม่..ไปไหนมาบ้าง...ผมถามตัวเอง เพื่อระลึกถึงความทรงจำในช่วง ๓ – ๔ วันที่ผ่านมา มีที่ไปที่มาอยู่ไม่กี่แห่ง ในแต่ละแห่งล้วนมีความสำคัญต่อ..ชีวิต..ทั้งสิ้น

สถานที่แรกที่ไป..คือ โรงพยาบาล..หมอนัดตรวจร่างกาย ไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า..จะวางใจได้ การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป และ สถานที่ต่อไป คือ วัด..ที่คิดว่า การเริ่มต้นที่จิตใจอันสงบเย็น..จะช่วยให้ชีวิตปลอดโปร่ง เบาสบาย ได้ทำบุญ เหมือนได้ฝึกจิตฝึกใจ..รู้จักให้ รู้จักแบ่งปัน มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก....

สุดท้าย..ได้ไปโรงเรียน..สถานที่ที่คุ้นเคย..เป็นโรงเรียนเล็กๆ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่พอได้เข้าไป มีหลายสิ่งที่ต้องทำ..ดื่มด่ำ..กับสิ่งแวดล้อม..จนรู้สึกถึงคุณค่าในองค์กรของตนเอง..

โรงเรียน..เป็นศูนย์กลางของชุมชน ให้เด็กและเยาวชน มีความรู้และทักษะชีวิต ..โรงเรียน..สร้างสรรค์กระบวนการทำงาน ที่มีชีวิตชีวา โรงเรียนเหมือนสิ่งที่มีชีวิต มีลมหายใจ ให้ครูและเด็กแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้อย่างเข้มแข็ง..เสริมแรงซึ่งกันและกัน ..โรงเรียนมีการเจริญเติบโต..แม้จะเป็นในแบบค่อยเป็นค่อยไป..ก็สร้างความภูมิใจ..ให้ผู้นำอย่างผม..มิใช่น้อย

ย่างก้าวสู่ปี ๒๕๕๙...สู่ปีที่ ๑๐ ณ โรงเรียนแห่งนี้ ที่การศึกษามีความก้าวหน้า การบริหารจัดการ มีความลงตัวพอสมควร..กับเรี่ยวแรงที่ลดน้อยถอยลง..ต้องคิดใหม่ว่า ทำอย่างไร..งานกับชีวิต จะไปด้วยกันได้...อย่างสมดุล..

วันนี้..จึงต้องกลับมามองด้านดี ด้วยท่าทีที่เป็นบวก ไม่นำสถานศึกษาไปเปรียบเทียบกับใคร..ไม่ต้องก้าวเร็วเกินไป โดยไม่ลืมข้อจำกัด ปัญหา อุปสรรคและความขาดแคลน ..และไม่ลืมว่า เร่งรัดพัฒนามากเกินไป ชีวิตอาจไปไม่รอด..หากล้มลง..ทุกอย่างอาจล่มสลาย..ก้าวช้าๆ อย่างมั่นคง จึงเป็นสิ่งที่ต้องคิดไว้เสมอ..

พึงพอใจแล้วกับความร่มรื่นสวยงาม ความเหมาะสมและพอเพียงในกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ที่หลากหลาย ..รายล้อมด้วยสมุนไพรมหัศจรรย์อย่าง..ย่านาง..ที่เริ่มจะหายาก แต่มีอย่างมากมายในโรงเรียน..รู้สึกประทับใจทุกครั้ง ที่ได้สัมผัสย่านางอย่างใกล้ชิด

เช่นเดียวกับ..สระน้ำ..ที่อยู่ใกล้ศาลา ไม่มีทีท่าว่าจะเหือดแห้ง..เป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกความพร้อมของสถานศึกษา.ในถิ่นทุรกันดาร สองสามประการที่กล่าวถึง คือสิ่งซึ่งนำพาให้ผมรักและผูกพันกับโรงเรียนแห่งนี้ มีความจริงใจ..ในการปฏิบัติงาน เมื่อก้าวข้ามผ่านปีเก่ามาได้ ก่อนก้าวต่อไป..ต้องให้กำลังใจตัวเองแบบนี้ โดยที่.เห็นคุณค่าในตนเองก่อน..และจะคิดไว้เสมอว่า...

“ขอเพียงเรามีความซื่อสัตย์เป็นคุณสมบัติประจำใจ รู้จักวางใจต่อสิ่งที่ชอบใจด้วยความระวัง ไม่ว่าเราจะคิดหรือทำสิ่งใดลงไป ย่อมมีความดีงามมาช่วยประคอง เพื่อให้วิถีทางที่เรากำลังก้าวไปมีความถูกต้อง และเป็นกรอบล้อมให้ชีวิตมีการเดินไปอย่างถูกทางเสมอ”

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒ มกราคม ๒๕๕๙

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

Preecha
IP: xxx.229.120.65
เขียนเมื่อ 

ชอบใจประโยค "ไม่ต้องนำสถานศึกษาไปเปรียบเทียบกับใคร...โดยไม่ลืมข้อจำกัด ปัญหา อุปสรรคและความขาดแคลน..." ผมคิดว่าข้อความนี้ คือ ปรัชญาการบริหารโรงเรียนของท่าน เมื่อมีนโยบายอะไรเข้ามา ก็ต้องนำมาเข้าพิจารณาความเป็นไปได้ ความถูกต้อง ความสอดคล้องกับปรัชญานี้ก่อน ก่อนที่จะแปลงนโยบายนั้นไปสู่การปฏิบัติให้ได้ผลด