เท่าที่จำความได้ อีกความทรงจำหนึ่งในวัยเป็นเด็กน้อย ภาพท้องไร่ท้องนายังคงติดตรึงอยู่ในใจพี่สาวพ่อแม่ทำนา เด็กน้อยก็ติดสอยห้อยตามไปตลอด บางวันแม่ก็อุ้มด้วยสงสารว่าลูกชายคนเล็กจะเดินไม่ไหว จะเหนื่อย แม้จะโตก็ไม่อายพี่สาวที่เดินตามหรือเดินนำหน้าหรอก แต่พอเห็นคนอื่นผ่านมาก็จะลื่นไถลลงจากสะเอวแม่ เพราะโตจนจะเข้า ป.1 อยู่แล้วก็ยังให้แม่อุ้มอยู่นั่นแล

แม่อุ้มเดินมันสบายดีกว่านั่งเกวียน นุ่มกว่านั่งรถเข็นน้ำที่พี่สาวเข็นกระแทกกระทั้นอยู่ทุกวันนั้นเสียอีก...

บางวันแม่ก็ใช้ผ้าขาวม้าห่อเสื้อผ้าเป็นขมวดกลมๆมัดไว้ตรงสะเอวนั่นแหล่ะนะ เพื่อจะให้ลูกชายนั่งได้ และแม่ก็อุ้มได้ง่ายขึ้น เหล่าพี่ๆต่างอิจฉาล้อเลียนน้องชายคนเล็กอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันที่เดินไปทุ่งไร่ทุ่งนากัน เพราะพวกพี่ๆทั้งหลายไม่เคยโดนปฏิบัติกันแบบนั้นมาก่อน

แม่เองก็ใช่จะเป็นสาวแส้เสียที่ไหน แม่แก่แล้วตอนที่ได้ลูกชายคนเดียวคนเล็กคนนี้ ก็คิดดูพี่สาวคนโตมีลูกคนแรกเกิดก่อนปีหนึ่ง พี่สาวคนโตจึงเป็นแม่ได้เลยล่ะ พี่สาวคนโตอายุมากกว่า 20 ปี แม่ตอนนั้นก็น่าจะ 40 กว่าปีได้ แต่แม่ก้ยังอุ้มลูกอยู่

บางคืนมีหนังกลางแปลง หนังขายยา หลังเลิกเรียนจะหนีไปเล่นที่ลานวัดโดยไม่กินข้าวกินปลา แม่ต้องห่อข้าวไปให้กินหลังหนังหยุดแายและทำการโฆษณาขายยา จะเดินหาว่าแม่กับพี่ๆนั่งอยู่ตรงไหน เมื่อเจอแล้วก็จะเดินลัดเลาะเข้าไปกินข้าวที่แม่ห่อมาให้หรือไม่พี่ก็ซื้อส้มตำ ผัดหมี่มากิน ด้วยกันด้วยความเอร็ดอร่อย

หลังอิ่มหนำก็ออกไปวิ่งเล่นกันบนผนังโบสถ์ บนระเบียงโบสถ์ ไล่เตะไล่ต่อยกันตามประสาเด็กๆ พอหนังฉายก็ย่องเข้ามานั่งดูหนังกับแม่กับพี่ คืนไหนหนังไม่สนุกโศรกเศร้าโศกามากก้เผลอหลับบนตักแม่นั่นแหล่ะ

พอหนังจบทุกคนเดินกลับบ้านเกิดอาการงอแงเดินไม่ไหว แม่ก็จะพยายามอุ้มลูกชายด้วยจะให้ถึงบ้านเร้วขึ้น แต่ลูกชายไม่ยอมหรอกเพราะอายผู้คนมากมายที่เดินกันจนฝุ่นตลบนั่น รอจนคนไม่มีเข้าซอยบ้านนั้นแล้ว เขาถึงยอมให้แม่อุ้มหลับจนถึงบ้าน

คิดถึงเหลือเกิน รอยกอด รอยอุ้มของแม่...

แม้จะเนิ่นนานสักเพียงใดก็ยังอบอุ่นละมุนละไมในรอยกอด รอยอุ้มของแม่...

รักแม่ คิดถึงแม่ เท่าที่จำความได้ในบางส่วนของชีวิต....

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต....ขอบคุณ Google

.....................