พ่อเป็นสมาชิก... สังคมประเทืองปัญญาแห่งนี้ มา 7 ปี แล้ว

ตอนนั้น.. ดวงใจ อายุประมาณ 2 ขวบ พี่เพชรก็ 12 ปี

..

..

7 ปีผ่านไป ดวงใจ 9 ปี พี่เพชรก็ 19 ปี ..พ่อก็ยังเขียนเรื่องของลูก ๆ ได้โดยไม่รู้เบื่อ

และถ้า 14 ปี ผ่านไปละ!!.. ดวงใจ 16 ปี พี่เพชรก็ 26 ปี ..

..


พ่อว่านะ....การเขียนเรื่องราวชีวิตของลูก ๆ นั้น...คงจะมีเรื่องราวที่พ่อต้องเขียนถึงลูกเก็บเอาไว้ได้ที่นี่.... เป็น ร้อย ๆ พัน ๆ เรื่อง...เป็นแน่..

..

นั้นเป็นเพราะอะไร?..

..

..

พ่อนั่งคิดและใคร่ครวญกับตัวเองว่า...สิ่งที่พ่อทำลงไปนี้นั้น... มันเป็นสิ่งที่ติดนิสัยของพ่อมาตลอด....

และพ่อก็จะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงในวิธีคิด และมุมมองชีวิตของพ่อที่มีต่อลูกหรอกนะ..

..

แต่วันนี้...ไดอารี่ชีวิตของพ่อนั้น...มันเปลี่ยนไปต่างหาก พ่อจึงกลับมองนี่เป็นเรื่องดี มากขึ้นนะ ...ที่ไดอารี่เล่มน้อยของพ่อนี้.....มันได้ทะลุมิติของวันเวลาเข้ามาใกล้ตัวของลูก ได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ...

..

ไทม์แมชชีนของลูกนี้มันจะเดินทางข้ามกาลเวลาไปพร้อมกับร่องรอยชีวิตของพ่อ...

และพ่อจะยังคงทำแบบนี้เรื่อยไป..ตราบเท่าที่พ่อยังคงมีชีวิตอยู่บนโลกที่สวยงามใบนี้...

..