อันใจคนเฮาเศร้า เพราะเฮาเอาแต่ปล่อย
ให้ใจลอยเคลื่อนย่าย ไปข้างหน่าบ่ต่าวกลับ
ใจไปลับจ่อยจ่อย บ่ค่อยอวยคืนหลัง
ใจหนีหายเป็นตาชัง ดั่งคนอีสานหนีจากบ้าน
เฮือนซานบ่เศร้าได้จั่งได๋..น้อ
อยู่เย็นบ่เป็นได่ ใจนำส่องแต่ของเหม็น
ของดีเย็นบ่ฮ่อนทำ นำแต่ของเสียมาต้อน
ขั่นบ่ถอนไปหน้า ใจบ่มาบ่อนถ้ำเก่า
ใจจั่งมีแตเศร้า ทุกแล้งเช้ากะบ่หาย ปานสิตายถิ่มอีหลี... ดอกน่า
