เวลา ๓ วัน ที่ผมร่วมทีมประเมินภายนอกของ สมศ. เยี่ยม ๓ เขตการศึกษา ที่ยังไม่เติบโตเป็นวิทยาเขตของ มอ. ได้แก่ ภูเก็ต ตรัง และสุราษฎร์ธานี ผมได้เรียนรู้ภาพใหม่ของการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของเด็กในต่างจังหวัด
นักศึกษาบอกผมว่า มอ.เป็นมหาวิทยาลัยระดับคุณภาพสูง ใครเข้าได้ถือว่ามีความสามารถ พ่อแม่ภูมิใจ ใครจบเป็นบัณฑิต มอ. จะได้รับการยอมรับจากสังคม
ผมนึกถึงสมัยกว่า ๓๐ ปีมาแล้ว ตอนผมไปทำงานที่ มอ. หาดใหญ่ มอ.ไม่มีชื่อเสียง อาจารย์ของมหาวิทยาลัยบางคนกล่าวเยาะเย้ยดูถูกมหาวิทยาลัย และแสดงท่าทีและคำพูดเป็นทำนองว่า ตนเองเป็นผู้เสียสละที่ยอมออกทำงานในมหาวิทยาลัยบ้านนอก
ผมเรียกอาจารย์ที่แสดงท่าทีฟาดหัวฟาดหางเช่นนี้ว่า "เทวดา" แต่ มอ. ก็โชคดี ที่มีคนเหล่านี้ไม่มากนัก และการณ์ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป จนเวลานี้ มอ. มีชื่อเสียง ใครได้เข้าไปทำงานหรือเรียนก็รู้สึกภูมิใจ
ผมได้เรียนรู้ว่า ชาวบ้านเขารู้กันทั่วไปว่า อุดมศึกษามีคุณภาพหลายระดับ มหาวิทยาลัยแต่ละแบบต่างก็มี "ตลาด" หรือ niche ของตนเอง นักศึกษาเขาก็เลือกเรียนในสถาบันอุดมศึกษาที่เหมาะต่อเขา
ผมจึงไม่เห็นด้วย ที่มีคนพยายามทำให้สถาบันอุดมศึกษาเหมือนกันหมด
วิจารณ์ พานิช
๙ พ.ย. ๔๙
ดิฉันชอบมอ.มากค่ะ มอ.กลายเป็นเหมือนบ้านแล้วค่ะ ส่วนตัวแล้วดิฉันคิดว่า มอ. ดูแลความเป็นอยู่ของอาจารย์ได้ดีมากๆ ค่ะ ขอบคุณผู้บริหาร มอ. ค่ะ :)
ปล. PSU rain ค่ะ http://gotoknow.org/blog/think/48883
ศิษย์เก่า มอ.ก็ภูมิใจในความเป็นมอ.ครับ
และในฐานะที่เป็นผู้บริหารคณะ ในมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด ก็มีเห็นภาพที่ต่างไม่จากที่หลายคนมองครับ
ผมเชื่อและได้พิสูจน์ส่วนตัวแล้ว ว่า อาจารย์ที่อยู่กับมหาวิทยาลัยเล็กๆ ไม่ได้ด้อยคุณภาพ แต่เขาเลือกที่จะมาอยู่กับเรา ด้วยอุดมการณ์ และพร้อมที่จะได้รับการส่งเสริม
และโอกาสของบางคนก็เนื่องจากชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย ในทางกลับกัน ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยก็มาจากอาจารย์
และผมพร้อมกับทีมงานของผมจะเป็นอย่างที่สองครับ เพราะเราคือคนสร้างตำนาน
โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา มหาวิทยาลัยเล็กๆ อยู่ภูธร แถมด้วยมีความไม่สงบ แต่เราคือทางที่ชุมชนและสังคมเลือก
สำหรับหนูก็ดีใจที่ได้เป็นศิษย์เก่ามอ. แล้วก็จบการศึกษาจากเขตการศึกษาเล็กๆ ด้วยคะ (ภูเก็ต) ทุกวันนี้ก็ทำงานอยู่ใน มอ. แล้วก็กำลังจะเป็น นักศึกษา ป.โท อีกด้วย สรุป is am are อยู่ใน มอ.นี่แหละคะ
งาน