...ผมถ่ายภาพนี้ในเย็นวันหนึ่งขณะที่พาเจ้าทอฟฟี่ออกมาเดินหน้าหมู่บ้าน และภาพที่มันเบลอๆก็เพราะฝีมือเจ้าทอฟฟี่นั้นล่ะที่คอยกระชากลากดึง ภาพออกมาของต้นกระพี้จั่นและเครื่องเล่นเด็กจึงออกมาอย่างที่เห็น
...ภาพชายคนหนึ่งกับหมาตัวน้อยที่ชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนั้นคุ้นเคยชินตากับความดื้นรั้นของหมาและการพูดคุยของเจ้าของที่คอยห้ามและลากดึงเมื่อเจ้าตัวน้อยซุกซนเดินไปในที่สกปรกหรือรกรุงรัง
...เด็กๆ เพื่อนๆของทอฟฟี่ต่างสนุกสนานที่ได้ลูบขนอันปุกปุย และได้หยอกล้อพลางวิ่งหนีเพื่อให้เจ้าทอฟฟี่วิ่งไล่ตาม และนั่นเป็นภาพอีกภาพหนึ่งที่เด็กๆคุ้นเคยกันดี
...แต่ในค่ำวันหนึ่งกับภาพอันเลือนลาง ด้วยความมืดที่คืบคลานมา เด็กๆถูกพ่อแม่เรียกเข้าบ้านหมด เหลือเพียงชายคนนั้นที่นั่งเหม่ออยู่ตรงที่เล่นเด็ก คล้ายกำลังตัดสินใจบางอย่าง
...แม่บอกว่า เจ้าทอฟฟี่ได้แต่ชะเง้อมองตรงหน้าประตู พอเห็นว่าไม่ใช่เจ้าของมันก็จะครางหงิงๆแล้วนอนลงตรงหน้าประตูนั้น
...เขาจำได้ทุกอย่างของเหตุการณ์ในวันนั้น
เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และกระทำไปอย่างคนไร้สติ...
เขาจำเรื่องราวได้ดี มันไม่ลางเลือนอย่างภาพกระพี้จั่นต้นนั้นเลย
แต่เขาไม่เข้าใจทำไมเขาถึงเป็นอย่างนั้นได้ อย่างไม่น่าเชื้อและไม่น่าเป็นไปได้..........
........................
