๑๕๐. กาพย์ฉบัง ๑๖ : ราตรีกาล

กาพย์ฉบัง ๑๖ : ราตรีกาล

ตะวันคล้อยเคลื่อนลาฟ้า........เหล่าสกุณา

โผผินโบยบินคืนรัง

จั๊กจั้นเรไรร้องดัง..................ร้องเตือนเหมือนสั่ง

รีบกลับคืนรังเรือนนอน

อาทิตย์ลับลาจากจร.............จิตใจอาวรณ์

อ่อนล้าอยากพักฤาทัย

คืนค่ำหนาวเหน็บกายใจ.........อุราหวั่นไหว

เดียวดายอ้างว้างอาดูร

มิตรภาพกลับสิ้นสูญ..............เคยให้เกื้อกูล

แปรผันปันใจห่างกัน

สิ้นเยื่อขาดใยผูกพัน..............ดวงจิตโศกศัลย์

จำใจออกห่างร้างลา

หวนคิดใคร่ครวญศึกษา.........พิจารณา

เหตุการณ์ผ่านมาทบทวน

มองโลกสดใสเกินควร...........หลงสิ่งเหย้ายวน

พลาดพลั้งต่อเกมชีวี

ความเงียบในยามราตรี..........แนะนำวิถี

สะสางปัญหาเบาบาง

จวบจนอรุณรุ่งสาง...............นภาสว่าง

ชี้ทางสร้างสุขสดใส


(อร วรรณดา ๒๗-๕-๕๘)


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

มาให้กำลังใจและชื่นชมจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณครูมะเดื่อที่ให้กำลังใจ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณวันปีย์

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณนะคะ อาจารย์ ดร.จันทวรรณ