เธอ..คือแรงบันดาลใจ..ที่ไม่เคยทำให้ย่อท้อ

ทำงานจนเพลิน เดินเปิดน้ำเข้านา..จนเต็ม เย็นย่ำค่ำพอดี ผู้ปกครองจิตอาสา กลับไปแล้ว..ห้าโมงเย็น..ผมต่้องไปรับเอกสารที่เย็บเล่มไว้ ก่อนออกจากโรงเรียน เก็บภาพสวยๆ ที่เป็นผลแห่งการทำงานวันนี้ ที่ได้สัมผัสเรียนรู้มาเกือบตลอดวัน... รู้สึกโล่งใจ สบายใจ ที่ได้ทำงานอันเป็นที่รักตามที่ได้ตั้งใจไว้

ออกจากบ้านแต่เช้า..เพื่อไปเข้าเล่มเอกสาร ต้องถ่ายสำเนา และปรับปรุงปกเอกสารผลงานวิชาการ ที่จะมอบให้คณะกรรมการฯที่จะมาประเมินโรงเรียนขนาดเล็ก ที่มีวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ..โดยใช้บริการร้านถ่ายเอกสารที่ดีที่สุดของอำเภอ ..งานนี้ไม่รอรับ..บอกทางร้านว่าจะมารับงานในตอนเย็น

ขากลับ..ก็ต้องปรับจิตปรับใจ ที่ต้องเข้าไปทำงานที่โรงเรียนคนเดียว ซึ่งเดิมๆ เคยมีครูนิรุตเป็นเพื่อนทำงานในวันหยุด ครูเขากลับบ้านตามประสาครูหนุ่มที่คิดถึงครอบครัว..กลับบ้านเที่ยวนี้ ครูได้ข่าวดีด้วย ครูโทรมาบอกว่า..เขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์ รับย้ายครูนิรุตกลับภูมิลำเนา ครูดีใจ โทรบอกผอ.เป็นคนแรก ผอ.ก็ดีใจด้วย แต่ก็อึ้งไปพักหนึ่ง..รู้สึกมึนๆ.. เหมือนมีแปลงนา เล้าไก่ และโรงเห็ด ลอยวนไปวนมาอยู่ตรงหน้า

ขณะกำลังขับรถ คิดถึงเพื่อนครูสาวๆ ว่าตอนนี้กำลังทำอะไรกันบ้าง..ก็พอดีมีโทรศัพท์เข้ามา เป็นสายของผู้ปกครอง บอกให้ผอ.ซื้อน้ำมันเข้าไปด้วย เขา ..ผู้มีจิตอาสา มารอตัดหญ้าอยู่นานแล้ว และพร้อมจะพัฒนาสิ่งแวดล้อมรอบอาคารเรียนให้สะอาดสวยงาม

ตามธรรมดา..จะมีครูผู้หญิงมาช่วยงาน ผอ. แต่วันนี้มีเหตุจำเป็นกันทุกคน เริ่มจากคนใกล้ตัว นัดหมอนวดแผนไทย มานวดรักษาทั้งวัน ครูธุรการสาว..ตอนแรกก็บอกว่าจะเข้ามาสอนรำให้นักเรียนหญิง แต่พอดีรถเกิดอุบัติเหตุถูกเฉี่ยวชน จึงต้องของดกิจกรรมในวันหยุดไปก่อน

ครูผู้หญิง..อีกสองท่าน ไปอบรมการศึกษาพิเศษ..เด็กเรียนร่วม..ที่จังหวัดกาญจนบุรี ครูอีกท่าน ไปเขตพื้นที่ที่บ่อพลอย อบรมงานธุรการชั้นเรียน ซึ่งตอนนี้ศึกษานิเทศก์ จะใช้ช่วงวันหยุด เป็นวันอบรมสัมมนากันแล้ว ตามนโยบายของผู้บังคับบัญชา ที่ไม่ต้องการเห็นครูทิ้งชั้นเรียน ...แต่วันหยุด..ครูก็ทิ้งโรงเรียน ทิ้งครอบครัวเหมือนกันนะ...ครับ

ขับรถ..เข่้าโรงเรียน พร้อมน้ำมันตัดหญ่้า ผู้ปกครองสองท่าน มารับถึงรถ เพื่อรับแกลลอนน้ำมันไป ผมดีใจที่วันนี้คาดหวังได้เลยว่า....โรงเรียนต้องสวยสะอาดตาแน่นอน..ว่าแล้วก็เตรียมอาหารและเครื่องดื่ม สำหรับผู้ปกครองจิตอาสา ที่มาช่วยพัฒนาสิ่งแวดล้อม

เสียงตัดหญ้า..กระหึ่มไปทั่วบริเวณโรงเรียน ผมคว้าแปรงทาสี ระบายพื้นปูนด้วยสีสดใส เอาไว้ให้นักเรียนชั้น ป.๑ - ๒ กระโดดโลดเต้น เสร็จแล้วไปจัดเตรียมห้องสมุด สำหรับต้อนรับกรรมการ จัดวางโต๊ะเก้าอี้ และทดลองวางเอกสารผลงานต่างๆ รวมทั้งผลิตภัณฑ์ของโรงเรียน...

รู้สึกอุ่นใจ..ที่เห็นนักเรียน ป.๕ - ๖ เข้ามาในโรงเรียน โดยที่ ผอ.ไม่ได้นัดหมาย เด็กบอกว่าครูนิรุต ให้มาทำแปลงเกษตร ผมจึงถือโอกาสให้ดูแลเล้าไก่ กับโรงเห็ดเสียเลย รวมทั้งช่วยกันทำน้ำหมักชีวภาพจากผักและผลไม้ โดยใช้สาร พด.๒ และกากน้ำตาล...

ทำงานจนเพลิน เดินเปิดน้ำเข้านา..จนเต็ม เย็นย่ำค่ำพอดี ผู้ปกครองจิตอาสา กลับไปแล้ว..ห้าโมงเย็น..ผมต่้องไปรับเอกสารที่เย็บเล่มไว้ ก่อนออกจากโรงเรียน เก็บภาพสวยๆ ที่เป็นผลแห่งการทำงานวันนี้ ที่ได้สัมผัสเรียนรู้มาเกือบตลอดวัน... รู้สึกโล่งใจ สบายใจ ที่ได้ทำงานอันเป็นที่รักตามที่ได้ตั้งใจไว้

เป็นงานประจำในอาชีพครู..ที่ไม่รู้สึกเบื่อ..ในองค์กรเล็กๆ ที่เรียกว่า โรงเรียน..ที่นับวันจะสดใสสวยงาม..ยิ่งอยู่ด้วยนานๆ..ยิ่งรัก..ไม่อยากกลับบ้านเลย..เพราะเธอ..คือแรงบันดาลใจ..ที่ไม่เคยทำให้ย่อท้อ..

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๘



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ที่สุดของที่สุดของความสุขคือการให้ความรู้ พอจันเกษียณแล้วจะไปช่วยสอนนะคะ :)

เขียนเมื่อ 

อาจารย์เห็นเรื่องนี้หรือยังคะ น่าสนใจนะคะ http://ajpitak1.blogspot.com/2015/06/blog-post.htm...