"ชีวิต"...คือ การเรียนรู้ ๆ เพื่อให้ตัวเองอยู่รอดบนโลกมนุษย์
เป็นสังคมของการเรียนรู้...บางคราว เราอาจพบกับเรื่องราวมากมาย
ที่ผ่านเข้ามากับชีวิตของเราเอง...มีทั้งเรื่องทุกข์และสุขใจ...
แต่เราจะทำอย่างไรที่จะให้เรื่องราวต่าง ๆ ผ่านไปด้วยดีได้
ยามใดที่มีทุกข์...ขอเพียงให้ใจเรารับรู้ว่า...ตัวเรากำลังทุกข์
หาสาเหตุให้ได้ว่า คือ เรื่องใด เมื่อรู้หาวิธีแก้ไข หากพบควรแก้ไข
หากยังหาไม่พบ...ขอเพียงได้แค่รู้ ๆ ว่าเรากำลังทุกข์...
บางเรื่องราว...ต้องใช้เวลามาช่วยผสานในการแก้ไขปัญหาที่ทำให้
เกิดทุกข์นั้น...ยามสุขก็ให้รับรู้ว่า...เรากำลังมีความสุข...
แต่ไม่ว่า ทุกข์หรือสุข...ขอเพียงให้เราระลึกรู้ตัวเองเสมอว่า...
มันผ่านเข้ามาในชีวิตของเราประเดี๋ยวเดียว...เดี๋ยวมันก็ผ่านไป...
มันจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปแบบนี้เรื่อย ๆ...(หากเราสังเกตมันจริง ๆ)
ทุกข์ - สุข เข้ามาในชีวิตของคนเรา เพียงเพื่อให้ตัวเราได้เกิดการเรียนรู้ชีวิต
ได้สัมผัสถึงอารมณ์ทุกข์ - สุขใจ...สำหรับสิ่งสำคัญนั่นคือ...
การไม่ไปยึดติดกับมัน...ปล่อยวางให้ได้...ไม่คิดมาก...
เพราะเจ้าความคิดจะทำให้จิตของเราวุ่นวายได้...หากเราชอบคิด...
สมัยเมื่อฉันเป็นเด็ก ๆ ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย...แต่พอเมื่ออายุ
ของฉันมากขึ้น ๆ ฉันพบเห็นถึงเรื่อง "สัจธรรม"...ความจริงของชีวิต
ทำให้เราได้เรียนรู้มากขึ้น เรียนรู้ความจริงของชีวิต...เรียนรู้หลักธรรม
ของความเป็นจริงของมนุษย์...ขอเพียงแค่รับรู้ เมื่อรู้ก็ทำใจว่า...
"มันเป็นเช่นนั้นเอง"...ประเดี๋ยวมันก็ปรับเปลี่ยนไปเอง...
นี่คือ การเรียนรู้ชีวิตที่ทำให้ฉันรู้ถึงความเป็นจริง...เกี่ยวกับ
"การเรียนรู้ชีวิต" มนุษย์
...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๘ มิถุนายน ๒๕๕๘
