๖๓๖. ช่องว่างของสังคม

ช่องว่างของสังคม

เมื่อเช้านี้ (๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘) ได้คุยกับปู่จเรของเจ้าฟ้าคราม

ถึงปัญหาบ้านเมือง เศรษฐกิจ สังคม...เป็นธรรมดาทั่ว ๆ ไป ถ้าเรา

ได้อยู่ด้วยกัน สิ่งที่จะพูดคุย เราจะพูดคุยกันถึงเรื่องใหญ่ ๆ ระดับประเทศ

บ้านเมืองไทยในยุคปัจจุบัน...เพราะครอบครัวเราไม่ค่อยมีปัญหาในเรื่อง

ภายในครอบครัว...พวกเราชอบวิเคราะห์เรื่องต่าง ๆ ให้กันฟังเสมอ...

ปู่จเรฯ ชอบวิเคราะห์เหตุการณ์ต่าง ๆ ให้ต่างฝ่ายแสดงความคิดเห็น

ภายในครอบครัว...เหตุที่ปู่จเรฯ ชอบวิเคราะห์ เนื่องจากอ่านหนังสือ

"สามก๊ก" มาสิบกว่ารอบ ปู่จเรบอกว่า...เมื่ออ่านแล้วสามารถนำมา

ปรับใช้กับชีวิตประจำวันของตัวเราเองได้...โดยเฉพาะปัจจุบัน

อาจารย์ภัครพล เริ่มสนใจและดูวิดีโอ "สามก๊ก" เป็นสิบรอบเช่นกัน

เมื่อสงสัยตอนใด จะต้องนำมาถามพ่อเรเสมอ และก็ได้คำตอบนำไป

สอนนักศึกษาเช่นกัน...เช้านี้เราคุยกันในเรื่องของ "ช่องว่างของสังคม"

ในปัจจุบัน นั่นคือ...การแสดงน้ำใจต่อกันระหว่างคนรุ่นใหม่และคนรุ่นเก่า

เด็กรุ่นใหม่จะไม่ค่อยสนใจ ใส่ใจ ให้กำลังใจกับคนยุคเก่าเท่าใดนัก...

อาจเป็นเพราะความขาดแคลนการใส่ใจ การดูแลของครอบครัว...

จึงทำให้สังคมแห่งการทำงานหรือสังคมในปัจจุบันเด็กรุ่นใหม่ไม่ค่อย

สนใจหรือ Takecare ผู้ใหญ่ ผิดกับสังคมไทยในสมัยก่อน...เด็ก ๆ

ต้องคอยดูแลผู้ใหญ่...การมีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่ก็เช่นเดียวกัน

ปัจจุบันเห็นสังคมเสื่อมถอยลงไปมาก...อาจมีสาเหตุหลาย ๆ เรื่อง

ที่ทำให้เกิดช่องว่างแบบนี้...แต่ถ้าเด็กคนไหนทำได้...ผู้ใหญ่จะชื่นชอบ

ชื่นชม...เหมือนกับได้ยาหอมชะโลมใจอย่างไรอย่างนั้น...หรือสังคมไทย

จะกลายเป็นสังคมเห็นแก่ตัวไปกันแล้ว...นี่คือ ช่องว่างของสังคมไทย

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (0)