บนเส้นทางแห่งการพัฒนาตนเองด้วยพุทธธรรมนั้น

ผมว่า มีคำสำคัญจำนวนหนึ่ง ที่เราทั้งหลายต้องทำความเข้าใจ ถึงแม้เราจะปฏิบัติธรรมหรือไม่

เพราะเป็นคำสำคัญที่จำเป็นต่อชีวิต ที่เราท่านสามารถทำความเข้าใจได้ไม่ยากนัก

ได้แก่คำดังต่อไปนี้

จิตเดิมแท้ ๑ ปรัชญา ๑ ความว่าง ๑ ปัญญาญาณ ๑



  • จิตเดิมแท้นั้น บริสุทธิ์อยู่แล้ว แต่ถูกเมฆหมอกแห่งความคิดปรุงแต่งปิดบังเอาไว้
  • จิตเดิมแท้ เปรียบดั่งดวงตะวัน ที่ถูกบดบังด้วยเมฆหมอกแห่งความคิดปรุงแต่ง เพียงแต่เอาความคิดปรุงแต่งออกก็จะเห็นจิตเดิมแท้
  • ปรีชาญาณ เป็นปัญญาที่อาศัยการคิดด้วยสมองซึ่งเป็นปัญญาทีสำคัญต่อพัฒนาการทางวัตถุของโลก แต่จะมีผลข้างเคียงตามมา
  • ส่วนปัญญาญาณนั้น เป็นปัญญาที่ผุดเกิดเมื่อจิตใจว่างจากความคิดปรุงแต่ง (ไม่ได้ใช้ "การคิด" อย่างปรีชาญาณ)
  • ความว่าง คือ ว่างจากการคิดปรุงแต่ง
  • ปัญญาญาณ คือ ว่างและมีสติรู้อยู่
  • ในที่นี้ ปรัชญา หมายถึง การเข้าถึงจิตเดิมแท้ด้วยปัญญาญาณ หนอ



วิวัฒนาการความก้าวหน้าทางโลก ต้องอาศัย "ปรีชาญาณ" แต่ ..

แต่.. เราจะสังเกตุว่า ยิ่งโลกเจริญทางวัตถุมากเพียงใด .. ปัญหายิ่งกลับเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว


นี่คือ ผลกระทบของ "ปรีชาญาณ" หนอ



เพื่อให้การทำความเข้าใจ "ปัญญาญาณ" ชัดเจนขึ้น

เราควรทำความเข้าใจอีกคำหนึ่งก่อน คือ "สัญชาตญาณ" หนอ