กลอนตลาด...ฝากสิ่งใด

ยูมิ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ยามเย็นย่ำค่ำแลงมาพาใจชื่น

เมื่อมายืนรับลมผ่านผัดกายหนา

หมู่แมกไม้ก้านกิ่งใบแกว่งไปมา

เบิ่งบนฟ้าเมฆาขาววับวาวจัง

สิ่งสูงส่งสูงเสียบฟ้าคว้าไม่ถึง

หวนคำนึงเล่าเรื่องราวแต่คราวหลัง

เป็นดอกหญ้าค้นคว้าดาวคราวระวัง

อนิจจังฟังประทัดจุดบนดอย

เขาคอหงส์ตรงพระพรหมนิยมนัก

ผู้คนมักไปขอพรวอนไม่ถอย

บ้างขอหวยแม้หมดหวังยังรอคอย

เห็นร่องรอยฟ้าสีทองผ่องอำไพ

คนเราอยู่โลกนี้เหมือนบ้านพัก

แจ้งประจักษ์อนิจจาพาขานไข

เราต่างอยู่ไม่นานผ่านโลกไป

ฝากสิ่งใดไว้แทนตนค้นคิดเอง.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น



ความเห็น (0)